ജീവന്‍ രക്ഷാ പ്രവര്‍ത്തനം

അങ്ങനെ തന്റെ വിഖ്യാതമായ കൊലപാതകശ്രമത്തിനു ശേഷം കുട്ടനാശാരി നാട്ടിലെ താരമായി വിലസുന്ന കാലം, കൊലപാതക കേസിലെ പ്രതി ആയി എന്നതുകൊണ്ടൊന്നും പതിവു ശീലങ്ങളില്‍ നിന്നും മാറാന്‍ കുട്ടനാശാരി കൂട്ടാക്കിയില്ല,

പതിവ് പോലെ അന്നും ഷാപ്പില്‍ നിന്നിറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാണു ഓര്‍ത്തത് ഉണക്ക മീന്‍ മേടിക്കണം എന്ന് സരള ചേച്ചി പറഞ്ഞിരുന്ന കാര്യം, ഇനി അതു മേടിക്കാതെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന് ഭദ്രകാളീടെ കയ്യീന്നൂടെ ഇടി മേടിക്കണ്ടല്ലൊ എന്നും മനസില്‍ കരുതി ഉണക്കമീന്‍ കടയില്‍ ചെന്ന് ഒന്നരക്കിലോ കുറിച്ചിയും (ആ അങ്ങനെ ഒരു മീനുമൊണ്ട്) വാങ്ങി  നേരേ വീട്ടിലേക്ക് വെച്ച് പിടിപ്പിക്കുമ്പോളാണ്, ഉണക്കമീന്റെ മണമടിച്ച് പിന്നാലെ രണ്ട് പട്ടികള്‍ കൂടിയത്, അങ്ങനെ കുട്ടനാശാരി മുന്നെയും പട്ടികള്‍ പിന്നാലെയുമായി, നടക്കുകയാണോ ഓടുകയാണൊ എന്ന് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്ത രീതിയില്‍ പാഞ്ഞ്  വഴിയിലുള്ള കൈത്തോടിനു സമീപം എത്തി. ചെറിയ പാലത്തില്‍ കൂടി കടക്കുക എന്നത് സമയമെടുക്കുന്ന കാര്യമായതിനാലും പിന്നിലെ പട്ടികള്‍ ഉണക്കമീന്‍ കൊണ്ട് പോകുമോ എന്ന  പേടിയുള്ളതിനാലും തോട് ചാടിക്കടക്കാം എന്ന് വെച്ച് ഒന്നേ രണ്ടേ മൂന്നേന്നെണ്ണി ഒരു ചാട്ടം ചാടിയതും, അയ്യപ്പൊത്തോന്നും പറഞ്ഞ് ദേ കെടക്കുന്ന് തോട്ടിലു

കുടിച്ച കള്ളിന്റെ വീര്യം കൊണ്ടാണോ എന്തോ മുട്ടൊപ്പം വെള്ളമുള്ള തോട്ടില്‍ വീണ കുട്ടനാശാരി കരുതിയത് നിലയില്ലാക്കയത്തിലേക്ക് താന്‍ മുങ്ങിത്താഴുകയാണെന്നാണ്, ഉണക്കമീനും കാത്തിരിക്കുന്ന സരള ചേച്ചി, പിള്ളാരു, അങ്ങനെ പലമുഖങ്ങള്‍ മനസില്‍ കൂടി കയറിയിറങ്ങി മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് കുട്ടനാശാരി തന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന കുറിച്ചിക്കുഞ്ഞുങ്ങളേ പറ്റി ഓര്‍ത്തത്, പിന്നെ താമസിച്ചില്ല, ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടേ പൊതിയഴിച്ച് വീശിയെറിഞ്ഞ് കുട്ടനാശാരി പറഞ്ഞു

എന്നെ നോക്കണ്ടാ, നിങ്ങളെങ്കിലും പോയി രക്ഷപെട് മക്കളേ, രക്ഷപെട് !!

ഒരു കൊലപാതകം

 

കുട്ടനാശാരി നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന മദ്യപാനിയാണു, മദ്യപിച്ച് കഴിഞ്ഞാല്‍ ആളു സരസനും പക്കാ മാന്യനുമാണ്, മദ്യപിക്കാത്ത സമയം എന്നൊന്നില്ലാത്തതു കൊണ്ട് അപ്പോളെങ്ങനെയാണു ആളെന്ന് ആര്‍ക്കും അറിയാനും വയ്യ, സ്വന്തം വിവാഹത്തിന്റന്നു രാവിലെ താടി വടിച്ച് സുന്ദരനാകാന്‍ പോയ കുട്ടനെ സമയമേറെ കഴിഞ്ഞും കാണാതായപ്പോള്‍ തിരക്കിയിറങ്ങിയവരോട് അപ്പന്‍ പറഞ്ഞ് വിട്ടത് ഷാപ്പിലാദ്യം നോക്കണം എന്നായിരുന്നു

അങ്ങനെയുള്ള കുട്ടന്റെ പ്രത്യേകത എന്നത് വൈകുന്നേരം ആറ് മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അത്രയും ഇടവിട്ട് കഴിച്ച കള്ളിന്റെ അതേ അളവു കള്ള് ഒരുമിച്ചകത്താക്കി നേരേ നിക്കുന്ന പിടലി ആദ്യം അല്പം തളര്‍ന്ന് കുനിയുകയും പിന്നെ ഇടം വലം ആടുകയും ചെയ്യണം എന്ന നിര്‍ബന്ധം ആണു,  ഇളകിയാടുന്ന തലയും, നിലത്തുറയ്ക്കാത്ത കാലുകളുമായി ഷാപ്പില്‍ നിന്നിറങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ വഴിയില്‍ കാണുന്ന ആള്‍ക്കാരെ ഒന്നും ആള്‍ക്കറിയില്ലയെന്കിലും കാണുന്ന എല്ലാവരും തന്റെ ശത്രുക്കളാണെന്നും എല്ലാവനും തന്നെ കൊല്ലാന്‍ നടക്കുകയാണെന്നുമാണു ചിന്ത, ആ ചിന്തയില്‍ വഴീലു കാണുന്ന എല്ലാവരെയും വിശേഷണപദങ്ങള്‍ കൂട്ടി മോനേ എന്നേ വിളികാറുള്ളു. കള്ളടിച്ചു എന്നത് നാലാളറിഞ്ഞ്, അവരെ നാലു പറഞ്ഞ് അവരുടേ കയ്യീന്ന് നാലുകിട്ടി ചെന്ന് സരള ചേച്ചീടെ വായീന്നു കയ്യീന്നും പിന്നേം നാലു വാങ്ങി കിടക്കുക എന്നത് ശീലമായി വരുന്ന കാലം

പതിവുപോലേ അന്നും ഷാപ്പില്‍ നിന്നിറങ്ങി വഴിനീളേ ചീത്ത വിളിച്ചും തല്ലു വാങ്ങിയും നടന്ന് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലെ റബ്ബര്‍ തോട്ടത്തിലൂടേ വരുന്ന സമയം, റബ്ബര്‍തോട്ടത്തിലെ ഇരുട്ടില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞ് വരുമ്പോളാണ്, പെട്ടന്ന് കുട്ടനാശാരിയെ ആരോ കടന്ന് പിടിച്ചത്, ആജാനബാഹുവായ ആരോ ഒരാള്‍, ഒന്ന് ഭയന്ന കുട്ടനാശാരി അരിശത്തില്‍ തന്നെ പിടിച്ച ആളെ നോക്കി അലറി ആരാടാ നീ, മറുപടി കിട്ടാതായപ്പോള്‍ പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല തന്നെ കൊല്ലാന്‍ വന്നവന്‍ തന്നെ എന്നുറപ്പിച്ച്, അരയിലിരുന്ന വീതുളി വലിച്ചൂരി പിടിച്ചവന്റെ പള്ള നോക്കി ഒരു കുത്ത്, രണ്ട് കുത്ത്, വലിച്ചൂരി ചറുപറാ കുത്തോട് കുത്ത്,

അഞ്ചെട്ട് കുത്ത് കുത്തി ആളെ വിട്ട് മാറിയപ്പോളാണു കുട്ടനാശാരിക്ക് ബോധം വീണത്, താനാരെയോ കുത്തിയിരിക്കുന്നു, ഭയന്ന കുട്ടനശാരി അലറി നിലവിളിച്ചൊറ്റയോട്ടത്തിനു വീടെത്തി, കതകടച്ചു കുറ്റിയിട്ടിരുന്ന് വെട്ടിവിയര്‍ക്കുന്ന കുട്ടനെ കണ്ട് സരളച്ചേച്ചിയും ഭയന്നു, കാര്യം അറിഞ്ഞതോടെ ഭയം ഇരട്ടിക്കുകയും ചെയ്തു, നാളെ വരാന്‍ പോകുന്ന പോലീസിനെയും ഓര്‍ത്ത് ഭയന്ന് വിറച്ച് പനിച്ചു കിടന്ന കുട്ടന്‍ രാവിലെ റബ്ബറ് വെട്ടുന്ന മത്തായിച്ചേട്ടന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ചീത്തവിളി കേട്ടാണുണര്‍ന്നത്

ഏതോ അലവലാതി നല്ലൊന്നാന്തരം ഒരു റബ്ബറിന്റെ പട്ട മൊത്തം കുത്തിക്കീറി നശിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്രേ !!

ഭയം

നിശബ്ദത, നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ ഇട വഴി കാണാം, ഇരുവശങ്ങളിലും പടര്‍ന്ന് പന്തലിച്ച് നിക്കുന്ന വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകള്‍, ഇഴ ജന്തുകളോ ചെറുമൃഗങ്ങളൊ പോലും കണ്ടേക്കാം, പോരാത്തതിനു പലരും പറഞ്ഞ് പരത്തിയിരിക്കുന്ന നിറം പിടിപ്പിച്ച കഥകളും, കയ്യിലൊരു വെളിച്ചമില്ല, എങ്കിലും കടന്നേ മതിയാവൂ, ഭയമെന്തെന്ന് അറിയാത്ത അയാള്‍ക്ക് ഉള്ളില്‍ നുരയുന്ന മദ്യത്തിന്റെ ലഹരി കൂടി ചേര്‍ന്ന് വീണ്ടും ധൈര്യം നല്‍കി, നടന്നു തുടങ്ങി അയാള്‍,

കുറച്ചങ്ങ് ചെന്നപ്പോള്‍ വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരി കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടോ ? അയാള്‍ ഒന്നു നിന്നു ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു,  ഇല്ല ഒന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ല, നടപ്പ് തുടര്‍ന്നു, വീണ്ടും അതേ ശബ്ദം, ഇപ്പോള്‍ ചിരിയല്ല, ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച തേങ്ങല്‍ പോലേ എന്തോ ഒന്ന്, വീണ്ടും നിന്നു, കാതോര്‍ക്കുകയാണു, ഇല്ല ഒന്നും കേള്‍ക്കാനില്ല, ഏയ് തോന്നലാവും, വീണ്ടും നടപ്പ് തുടങ്ങി, ഇല്ല എന്തോ ഒന്നുണ്ട്, തണുത്ത ഒരു കാറ്റയാളെ തഴുകി കടന്നു പോയി, നട്ടെല്ലില്‍ കൂടേ തണുപ്പരിച്ചു കയറുന്നതു പോലെ,

ആരാണു ?

അയാള്‍ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു, അയാളുടേ ശബ്ദം നിശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ച് കടന്നു പോയി, ഒന്നുമില്ല, ഒന്നും,  അയാള്‍ വീണ്ടും നടന്നു, ചീവീടുകളുടേ സംഗീതം ഉയര്‍ന്നുയര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു, വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍ അസാധാരണമായ എന്തോ അനക്കങ്ങള്‍ അയാള്‍ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു, ഇല്ല ധീരനാണു താന്‍, അടര്‍ക്കളത്തില്‍ പതറാതെ പൊരുതുന്നവന്‍, വിപ്ലവകാരി, ദൈവത്തില്‍ വിശ്വസിക്കാത്ത താന്‍ ഭൂതപ്രേതപിശാചുകളില്‍  വിശ്വസിക്കാനൊ, ഛായ്, അരയില്‍ നിന്നൊരു ബീഡി എടുത്ത് കത്തിച്ചയാള്‍ ആഞ്ഞ് വലിച്ചൊരു പുക ഊതി, ധൈര്യത്തില്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു, അല്ല ആരോ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ, വീണ്ടും നിന്നയാള്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി, ഇല്ല ആരുമില്ല

ആരാണു ?

വീണ്ടും അയാള്‍ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു, അതേ നിശബ്ദത, അതേ പടര്‍പ്പുകള്‍, അയാള്‍  നടന്നു, പെട്ടന്നാണ്, പടര്‍പ്പുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും ഒരലറിക്കരച്ചില്‍, സാധാരണ ഒരു മനുഷ്യനാണെങ്കില്‍ ഭയന്ന് വിറയ്ക്കേണ്ടതാണ്, ഒരു ഞെട്ടലോടേ നിന്നെങ്കിലും പെട്ടന്ന് തന്നെ അയാള്‍ക്ക് മനസിലായി, ഏതോ ചെറിയ മൃഗത്തിന്റെ മരണക്കരച്ചിലാണത്, തന്നേക്കാള്‍ വലിയവനാല്‍ വേട്ടയാടപ്പെട്ടവന്റെ നിലവിളി, ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു അയാളില്‍, ബീഡി ആഞ്ഞ് വലിച്ചാ വെളിച്ചത്തില്‍ അയാള്‍ നടന്നു, ഇപ്പോള്‍ ഇട വഴി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, സ്വന്തം ധൈര്യത്തില്‍ അഭിമാനം പൂണ്ട് അയാള്‍ നടന്നു,

ആ കാണുന്ന വളവു കഴിഞ്ഞാല്‍ കാണുന്ന വീട്ടിലേക്കാണയാള്‍ക്ക് ചെന്നെത്തേണ്ടത്, കറന്റില്ല എന്നു തോന്നുന്നു വലിച്ചിരുന്ന ബീഡി ദൂരേക്കെറിഞ്ഞ് അയാള്‍ കതകില്‍ മുട്ടി, ഒരു ഞരക്കത്തോടേ തുറന്ന വാതിലില്‍ അയാള്‍ കണ്ടു, കത്തുന്ന മെഴുകുതിരിയും പിടിച്ച് നില്‍ക്കുന്നവളെ, മെഴുകുതിരിയെക്കാള്‍ ശക്തമായി ജ്വലിക്കുന്ന അവളുടേ കണ്ണുകളേ, അവയിലെ ചോദ്യശരങ്ങളെ

ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ വാതില്‍പ്പടിയില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, എന്തുകൊണ്ടോ അയാളില്‍ നിറഞ്ഞ്  നിന്നിരുന്നത് ഭയം എന്ന വികാരമായിരുന്നു, എന്തിനെന്നറിയാത്ത കാരണങ്ങളില്ലാത്ത ഭയം !!

റെയ്ഡ്

വാതില്‍ കുറ്റിയിട്ടതിനു ശേഷം അവന്‍ ലജ്ജയാല്‍ കുനിഞ്ഞ ശിരസോടേ നില്‍ക്കുന്ന അവളുടേ അരികിലേക്ക് നടന്നു, ഇടം കയ്യാല്‍ അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് താടി മെല്ലെയുയര്‍ത്തി നാണത്താല്‍ കൂമ്പിയ അവളുടേ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കി ചുവന്ന ചുണ്ടുകളില്‍ പതിയെ ഒരു ചുംബനമേകി, ആ ചൂടില്‍ അവളുടേ മേനിയാകെ ഒന്നു തുടിച്ചുയര്‍ന്നു, ആലില പോലെ വിറക്കുന്ന അവളുടേ ശരീരത്തെ തന്നോട് ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചവന്‍ ചൊദിച്ചു

പേടി തോന്നുന്നുണ്ടോ ?

ഉം, പ്രാവു കുറുകുന്നതു പോലൊരു മൂളല്‍ അവളില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു

മറുപടിയായി ഇരു കരങ്ങള്‍ കൊണ്ടു ഇറൂക്കെ ഇറുക്കെ പുണരുകയാണവന്‍ ചെയ്തത്, വാരിയെടുത്തവളെ മെത്തയില്‍ കിടത്തുമ്പോള്‍ നാണം കൊണ്ടവള്‍ മുഖം പൊത്തിയിരുന്നു, ഉടയാടകള്‍ ശരീരത്തില്‍ നിന്നും വിട്ടകലുന്നതറിയുമ്പോള്‍ വെറുതെ അവള്‍ എതിര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടേ.

ചുണ്ടുകള്‍ ചുണ്ടുകളില്‍ ഉരസിച്ചിതറുന്നു, മാറിടങ്ങള്‍ തഴുകിയുലക്കുന്ന വിരലുകള്‍ക്ക് വേഗവും താളവുമേറുന്നോ, മൃദുല മേനിയില്‍ നഖങ്ങള്‍ പോറലുകള്‍ വീഴ്ത്തുന്നു, ചുംബനങ്ങള്‍ ശരീരങ്ങളെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയാണ്, എന്തോ തിരഞ്ഞെടുക്കുവാന്‍ എന്ന വ്യാജേന മേനിയില്‍ പരതിപ്പടരുന്ന വിരലുകളുടെ ഗതിവേഗങ്ങള്‍ മാറിമറിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഉയര്‍ന്നു താഴുന്ന കിതപ്പുകളില്‍, വിയര്‍പ്പുചാലുകളൊഴുകുന്നു, മൃദുരോമരാജികള്‍ രോമാഞ്ചത്താല്‍ പൂത്തുലയുകയാണ്, അവനെ, അവനിലെ പൌരുഷത്തെ പൂര്‍ണ്ണമായും ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാന്‍ അവള്‍ സജ്ജയായിക്കഴിഞ്ഞു.

പെട്ടന്നാണ്, അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന വാതിലില്‍ ശക്തിയായ മുട്ട് കേട്ടത്, ആരോ തട്ടി വിളിക്കുന്നു, അവളില്‍ നിന്നും വേര്‍പെട്ട് ഭയത്തോടേ അവനെഴുന്നേറ്റു, വീണ്ടും വീണ്ടും ശക്തിയായി വാതിലില്‍ മുട്ടു കേള്‍ക്കാം, ആരോ പുറത്തുണ്ട്,  പുതപ്പും വാരിച്ചുറ്റി എല്ലാം തകര്‍ന്നവളേ പോലെ ഇരിക്കുന്ന അവളെ അവന്‍ നോക്കി, വാതിലില്‍ മുട്ടുന്നതാരായാലും തുറന്നാല്‍ ഉണ്ടാവുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകള്‍ അവനോര്‍ത്തു, തന്റെ ഭാര്യ, കുഞ്ഞ്, അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ്, തങ്ങളുടെ ജീവിതം, എല്ലാമെല്ലാം ആ വാതിലിന്നപ്പുറത്ത് ആരുടേയോ രൂപത്തില്‍  നില്‍ക്കുന്നു, അവനെ വിയര്‍ക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി, അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണീരും, പുറത്താരുടെയൊ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം, അവന്‍ ചെവിയോര്‍ത്തു, കതകില്‍ മുട്ട് തുടരുകയാണ്, കേള്‍ക്കാം ആ ശബ്ദം, അതെ അതു തന്റെ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ആണല്ലോ, എന്താണച്ഛന്‍ പറയുന്നത്, വീണ്ടും അവന്‍ ചെവിയോര്‍ത്തു, ഇപ്പോള്‍ വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാം

എന്തൊരുറക്കമാടാ ഇത്, സമയം എത്രായെന്നാ വിചാ‍രം, എണീക്ക്

അജിത എന്ന കഥാകാരി

അടച്ചിട്ട മുറിയില്‍ നിന്ന് ആക്രോശങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാം, സീല്‍ക്കാരങ്ങളും, ആരെയോ ചീത്ത വിളിക്കുന്നത്, കരയുന്നത്,പിണങ്ങുന്നത്, കൊഞ്ചുന്നത്, അജിത കഥ എഴുതുകയാണു, ഏതൊക്കെയൊ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ അവളില്‍ നിന്ന് പിറവിയെടുക്കുന്നുണ്ട്

ഇവളാ മുറി ഇന്നൊരു യുദ്ധക്കളമാക്കും, നുരയുന്ന ബിയറ് ബോട്ടില്‍ ഒന്ന് മൊത്തി ജോസഫ് പറഞ്ഞു, തലയാട്ടി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു കവിള്‍ പുകയൂതി മീര,

ആക്കട്ടെ, എത്രയെത്ര യുദ്ധങ്ങളില്‍ നിന്നാണു ഓരോ കഥകളും, ഇതിഹാസങ്ങള്‍ വരെയും പിറന്നിട്ടുള്ളത്, കയ്യിലെ ഗ്ലാസിലെ അവസാന തുള്ളിയും വായിലേക്കൊഴിച്ച് താടിയൊന്നുഴിഞ്ഞ് ഒരു ദാര്‍ശനികനെ പോലെ അരവിന്ദന്‍,

പെട്ടന്ന്, കതക് തുറന്ന് അജിത മുറിയിലേക്ക് വന്നു, തോളൊപ്പം മുറിച്ച മുടി, ഇരുചെവികളെയും മറച്ച് കിടക്കുന്നു, കറുത്ത ഫ്രെയ്മുള്ള കണ്ണടയ്ക്കുള്ളില്‍ കത്തുന്ന കണ്ണുകള്‍

അവരവളെ പിച്ചിച്ചീന്തി, ക്രൂരമായ് തന്നെ, ചോര വാര്‍ന്ന് അവരുടെ കൈകളില്‍ കിടന്ന് പിടയുമ്പോളും അവളവനെ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിയിരുന്നു,  അവരില്‍ നിന്നവന്‍ അവളെ രക്ഷിക്കുമെന്ന്, നിസംഗതയോടെ തിരിഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്ന അവനെ അവള്‍ പിന്നെയും പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിയിരുന്നു

അജിതാ നീ എന്തൊക്കെയാണീ പറയുന്നത്

അരവിന്ദന്റെ ചോദ്യത്തിനു മറുപടിയായി ദഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നോട്ടമെറിഞ്ഞ് അജിത വാതില്‍ വലിച്ചടച്ച് മുറിയിലേക്ക് പോയി

നിശബ്ദതയ്ക്ക് വിരാമമിട്ട് ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ ജോസഫ് ബിയറ് ബോട്ടില്‍ വീണ്ടും മൊത്തി, മീര അതേ ചിരിയോടെ ഒരു പുകയൂടെ, അരവിന്ദന്‍ അസ്വസ്ഥനായി

അകത്ത് വീണ്ടും ആക്രോശങ്ങള്‍ തുടരുന്നു, കോളിംഗ്ബെല്‍ മുഴങ്ങി, ഇസബെല്ലാണു, ജോസഫിന്റെ കാമുകി, പുറത്ത് നല്ല മഴയാണെന്ന് തോന്നുന്നു നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടവള്‍, ഒരു ദീര്‍ഘ ചുംബനത്താല്‍ ജോസഫവളെ സ്വീകരിച്ചു, പാതിയൊഴിഞ്ഞ ബിയര്‍ ബോട്ടില്‍ ജോസഫില്‍ നിന്ന് പിടിച്ച് വാങ്ങി വായിലേക്ക് കമഴ്ത്തി ഇസബെല്‍ ചോദിച്ചു

എന്തായി, അജിത അടങ്ങിയോ

മറുപടിയായി ആ മുറിയുടെ വാതില്‍ തുറക്കപ്പെട്ടു

കാമത്തിന്റെ വിഷപ്പല്ലുകളാല്‍ അവരെന്റെ മാറിടങ്ങളെ കടിച്ചീമ്പുമ്പോള്‍, എന്റെ തുടകളെ വിഷം പുരട്ടിയ നഖങ്ങളാല്‍ അവര്‍ മാന്തിക്കീറുമ്പോള്‍, നിന്നെ ചുംബിച്ച് കൊതിതീരാത്ത എന്റെ ചുണ്ടുകളെ അവര്‍ മലിനമാക്കുമ്പോള്‍, നിന്റെ ബീജത്തിനായ് ശുദ്ധമായ് കാത്തുവെച്ച എന്റെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തിലേക്കവര്‍ ഓരോരുത്തരായ് വിഷ ബീജങ്ങളെ നിറയ്ക്കുമ്പോള്‍, കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നീ നോക്കി നിന്നില്ലേ, ചിരിയോടെ, എന്റെ വേദനകള്‍ പിടച്ചിലുകള്‍ നീ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ

അജിതാ നിര്‍ത്ത്, എന്ത് ഭ്രാന്താണു നീ ഈ പറയുന്നത്, അരവിന്ദന്‍ അലറി

ഇല്ല, അവരവളേ പിച്ചിച്ചീന്തി, തീന്‍ മേശയിലെ ഇറച്ചി കഷ്ണങ്ങള്‍ മുറിച്ചെടുക്കും പോലെ, അവന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കേ, അവന്റെ അനുവാദത്തോടെ

അജിത, പുലമ്പിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങി, അരവിന്ദന്‍ വീണ്ടും അസ്വസ്ഥയോടെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു

കഥയല്ലേ അരവിന്ദാ, നീ കള, ഏതോ ലോകത്ത് നിന്നെന്ന പോലെ മീര അരവിന്ദനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കി, ജോസഫ് ബിയറിനെ ഒഴിവാക്കി പകരം ഇസബെല്ലിന്റെ എതിര്‍പ്പിനെ വകവെയ്ക്കാതെ അവളുടെ മാറിടങ്ങളില്‍ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അരവിന്ദന്റെ ഗ്ലാസ് നിറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു, മീര വീണ്ടും ഒരു സിഗരറ്റിനു തീ കൊളുത്തി

നീ മരിക്കേണ്ടവനാണു,

മുറി തുറന്ന് അജിത, മുന കൂര്‍ത്ത് നീണ്ട ചോര നിറമുള്ള മഷിയിറ്റുന്ന അവളുടേ എഴുത്തു പേനയും ഉയര്‍ത്തി പിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് വന്നത് പെട്ടന്നായിരുന്നു, പുകച്ചുരുളകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും മീരയും നിറ ഗ്ലാസുമായി അരവിന്ദനും, ഇസബെല്ലിന്റെ മാറില്‍ നിന്ന് തലയുയര്‍ത്ത് ജോസഫും, അവനെ തള്ളിമാറ്റി ഇസബെല്ലും. പേന ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് അജിത, പക എരിയുന്ന കണ്ണുകളുമായി

അജിതാ നില്‍ക്ക്, ഭ്രാന്ത് നിര്‍ത്ത് അരവിന്ദനും ജോസഫും ഒരുപോലെ അജിതയെ കടന്നു പിടിച്ചു, കലിയോടെയുള്ള അജിതയുടെ തള്ളലില്‍ അവര്‍ നിലത്ത് വീണു പോയി, കിതപ്പോടേ, ഒരു തേങ്ങലോടെ അജിത പറഞ്ഞു

നീ മരിക്കേണ്ടവനാണു, പാപിയാണു നീ, വേദനയറിഞ്ഞ് മരിക്കേണ്ടവന്‍

കഴുത്തില്‍ തറഞ്ഞ് കയറിയ പേനയുമായി ജോസഫ് പിടയുകയായിരുന്നു അപ്പോഴും

അവള്‍

യാത്രകള്‍ പലപ്പോഴും വിസ്മയമാകുന്നത് ആകസ്മികമായി ഉണ്ടാകുന്ന ചില സംഭങ്ങളാലാണു, എത്തിച്ചേര്‍ന്ന സ്ഥലത്തേക്കാള്‍, അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന അത്ഭുതത്തേക്കാള്‍ ചിലപ്പോള്‍ യാത്രകള്‍ ഓര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നതാവുന്നത് ഇത്തരം ചില ആകസ്മികതകളാലായിരിക്കും

അത്തരമൊരു യാത്രയിലാണു സേതു അവളെ കണ്ടത്, ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ യാതൊരു പ്രത്യേകതകളുമില്ലാത്ത വെറും സാധാരണ രീതിയിലുള്ള വേഷവിധാനങ്ങളണിഞ്ഞായിരുന്നു അവളാ സീറ്റിലിരുന്നത്, ബാഗൊക്കെ ഒതുക്കി വെച്ച് സേതു സീറ്റിലിരിക്കുമ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ നീങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു, പതിവു പോലെ തന്നെ യാത്രയില്‍ വായിക്കാനെടുത്ത പുസ്തകം  വായിച്ചു മടക്കിയ താളില്‍ നിന്നും തുടരവെ സേതു അറിയാതെ തന്നെ എന്തോ ഒരസ്വസ്ഥത അയാളെ കീഴ്പ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അന്നുവരേയും ചെയ്യാതിരുന്നതു പോലേ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പുസ്തകത്തിനു മുകളിലൂടേ അയാളവളെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി, പാറിപ്പറക്കുന്ന ചെമ്പന്‍ മുടിയും വടിവൊത്ത പുരികങ്ങളും നിണ്ടുയര്‍ന്ന നാസികയും ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും ഇരുണ്ട ആരെയോ ഭയക്കുന്ന പിടയുന്ന മിഴികളുമൊക്കെയായി മുന്നിലിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടി, നോക്കിയിരിക്കേ അവളാരെയൊ ഭയപ്പെടുന്നു എന്ന് സേതുവിനു തോന്നാന്‍ തുടങ്ങി.

വീണ്ടും അയാള്‍ പുസ്തകത്തിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങി, പിന്നെയെപ്പോഴോ പുസ്തകത്തില്‍ ലയിച്ച് മയങ്ങാനും, എന്തോ ഒരൊച്ചപ്പാടു കേട്ടാണയാള്‍ മയക്കമുണര്‍ന്നത്, മുന്നില്‍ ഭയന്നും, അതിലേറേ സങ്കടത്തിലും കൂനിക്കൂടി ഇരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടി, അവളുടെ മുന്നില്‍ നിന്ന് ഒച്ചയിടുന്ന, ടിക്കറ്റെടുക്കാതെ യാത്ര ചെയ്താലുണ്ടാകുന്ന ശിക്ഷയേപ്പറ്റി അവളോട് ആക്രോശിക്കുന്ന ടിടിയാറും, കാഴ്ച കണ്ട് രസിക്കുന്ന മറ്റു യാത്രക്കാരും, ശബ്ദമില്ലാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന, അവളിലായിരുന്നു സേതുവിന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവന്‍, നിസഹായതയും ദയനീയതയും കലര്‍ന്ന അവളുടേ ഇരിപ്പ് സേതുവിനു പഴയകാല ഓര്‍മ്മകളിലേക്കുള്ള യാത്ര പോലെ തോന്നി. ടിടിയാറിനെ വിളിച്ച് അവള്‍ക്കുള്ള ടിക്കറ്റിന്റെ പിഴയടക്കമുള്ള ചാര്‍ജ്ജ് നല്‍കി വീണ്ടും പുസ്തകത്തിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തുമ്പോള്‍ അയാള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നത് വായിക്കുന്ന നൊവലിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ ആയിരുന്നില്ല, തന്റെ തന്നെ ജീവിതത്തിലെ വിവിധ സാഹചര്യങ്ങളായിരുന്നു. യാത്ര തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു, സേതു മയക്കത്തിലേക്കും

ഇറങ്ങേണ്ട സ്റ്റേഷനിലെത്തി അല്പനേരം കഴിഞ്ഞാണ് സേതു മയക്കം വിട്ടത്, ധൃതിയില്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ സേതു വെറുതെ ചുറ്റും നോക്കി, അവള്‍ അവിടേ എവിടേയെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന്, നിരാശയായിരുന്നു ഫലം, വെളിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ പക്ഷേ അയാള്‍ കണ്ടു, അയാളേ പ്രതീക്ഷിച്ചെന്ന പോലെ നില്‍ക്കുന്ന അവളെ, ഒരു ചെറിയ ചിരി സമ്മാനിച്ച് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ അയാള്‍ക്ക് പെട്ടന്ന് തന്നെ മനസിലായി അവളും തന്റെ കൂടെ വരികയാണെന്ന്, എവിടേക്കാണ്, സൌമ്യമായി അയാള്‍ ചോദിച്ചു, നിങ്ങള്‍ എവിടേക്കോ അവിടേക്ക്, ചിരിച്ചുകൊണ്ടയാള്‍ പറഞ്ഞു, പെണ്ണേ ചില ഓര്‍മ്മകളാണെന്നെക്കൊണ്ട് നിന്നെ സഹായിപ്പിച്ചത്, ഇതില്‍ കൂടുതലൊന്നും എനിക്കാവില്ല. അയാളുടെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നവള്‍ പറഞ്ഞു, ഉറങ്ങാതെ, ഭയന്ന് വിറച്ച് നേരം വെളുപ്പിക്കുന്ന രാത്രികളില്‍ മുറിക്കു മുന്നില്‍ വാതിലില്‍ തട്ടി കേട്ടാലറയ്ക്കുന്ന പദങ്ങളുമായി വിലയിടുന്നവര്‍ ഇടുന്ന ഏറ്റവും കൂടിയ വിലയുടെ എത്രയൊ ഇരട്ടിയാണു നിങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്നെ രക്ഷിക്കാന്‍ മുടക്കിയത്, അതെനിക്ക് തിരിച്ചു തരാന്‍ ഒരു വഴിയേ ഉള്ളു മുന്നില്‍, മറ്റൊന്നുമെനിക്കറിയില്ല.

യാത്രകള്‍ അവസാനിക്കുന്നില്ല, ആകസ്മികതകളും

ഉണ്ണി പിണക്കത്തിലാണ്

കുളക്കടവില്‍ പടികളില്‍ വെള്ളത്തിലേക്കുറ്റു നോക്കി ഇരിക്കുകയാണു ഉണ്ണി, നിറഞ്ഞ മിഴികളില്‍ നിന്നും തോരാതെ കണ്ണുനീര്‍ ഒഴുക്കിക്കൊണ്ട്, പാദങ്ങളില്‍ ഇക്കിളിയിടുന്ന മീന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവന്‍ അറിയുന്നു പോലുമില്ല, അല്ലെന്കില്‍ മീനുകളെ ചവിട്ടി തെറിപ്പിച്ചും ഇടക്ക് അരിയിട്ടു കൊടുത്തും കളിപ്പിക്കുന്ന അവന്റെ പ്രിയ ചങ്ങാതിമാരാണവര്‍, ഉണ്ണി അവരെ കാണുന്നില്ല, ഇളകുന്ന വെള്ളവും, മൊട്ടിട്ട താമരകളും അവന്‍ കാണുന്നില്ല, അവന്റെ ഉള്ളില്‍ നിറയെ സങ്കടമാണ്, അവനോട് മിണ്ടാത്ത അവന്റെ ചേച്ചിയോടുള്ള ദേഷ്യവും സങ്കടവും

രാവിലെ കൂടെ ഉണ്ണീടെ കൂടെ കളിച്ച് നടന്നതാണ്, മൂവാണ്ടന്‍ മാങ്ങാ കാറ്റടിച്ച് വീണപ്പോള്‍ ഓടിയെടുക്കാന്‍ മത്സരിക്കാനും, ഒരു മാങ്ങാ പറിച്ച് തരുവോ എന്ന് അണ്ണാറക്കണ്ണനോട് കൊഞ്ചാനും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ചേച്ചി, വഴക്കുണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ പിച്ചുമെങ്കിലും ഉണ്ണി കരഞ്ഞാല്‍ ഓടി വന്ന് കൊഞ്ചിക്കുന്ന ചേച്ചിയാണിപ്പോള്‍ ഉണിയോട് മിണ്ടാതെ പിണങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്, നോക്കിക്കോ ഇനി കൂടാന്‍ വരുമ്പോള്‍ മിണ്ടില്ല, ഉണ്ണിക്ക് പീണക്കമാ, മുഖം വീര്‍പ്പിച്ചിരിക്കും, മനസിലോര്‍ത്ത് ഉണ്ണി ഒരു കോലു മുറിച്ച് കുളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞു.

കൊത്തങ്കല്ല് കളിച്ചപ്പോ ചേച്ചി കള്ളത്തരം കാണിച്ചിട്ടല്ലേ ഉണ്ണി ചേച്ചിയോട് വഴക്കുണ്ടാക്കിയെ, ചേച്ചീടെ കയ്യീന്ന് കല്ല് താഴെ പോയത് ഉണ്ണി കണ്ടതാണല്ലോ, കള്ളി ചേച്ചി എന്നിട്ട് പെട്ടെന്നെടുത്തു വെച്ചു, ഉണ്ണി വഴക്കുണ്ടാക്കിയപ്പോ ഉണ്ണിയെ നുണയനെന്നും വിളിച്ചു, അതോണ്ടല്ലേ ചേച്ചിയോട് കൂട്ടില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് ഉണ്ണി മാഞ്ചുവട്ടില്‍ പോയി തനിച്ചിരുന്നെ, എന്നിട്ട്  രാജന്‍ മാമന്‍ വന്ന് എടുത്തോണ്ട് പോയപ്പോ ഉണ്ണീനെ തനിച്ചാക്കി പോയില്ലേ, ഉണ്ണി വരണ്ടാന്ന് രാജന്‍ മാമ പറയുകേം ചെയ്തു,  ഉണ്ണിയോട് മിണ്ടണ്ടന്ന് രാജന്‍  മാമ പറഞ്ഞു കാണും ചേച്ചിയോട്, അതോണ്ടാവും എത്ര വിളിച്ചിട്ടും മിണ്ടാതെ ചേച്ചി കിടക്കുന്നത്, ഉണ്ണിയോട് മിണ്ടാന്‍ അമ്മേം അച്ഛനുമൊക്കെ കരഞ്ഞ് പറഞ്ഞിട്ടും  നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ചേച്ചി മിണ്ടാതെ കണ്ണുമടച്ച് കിടന്നില്ലേ, നോക്കിക്കോ ഇനി ഉണ്ണീം മിണ്ടില്ല

കാടിന്റെ അതിഥി

കാടിന്റെ നടുവിലായിരുന്നു ആ കുടിലു, ചുറ്റും മരങ്ങളും അല്പം മാറിയൊരു കാട്ടുചോലയും ഒക്കെയുള്ള പ്രകൃതി സുന്ദരമായ ഒരു സ്ഥലം, ശുദ്ധവായുവും ഇളം കാറ്റുമുള്ള ആ സന്ധ്യയില്‍ രണ്ടു മരങ്ങളിലായി വലിച്ചുകെട്ടിയ വലയില്‍ (പുല്ല് ആ സാധനത്തിനെന്തരടേ പറയുന്നെ) ചെവിയില്‍ തിരുകി വച്ച ഇയര്‍ ഫോണില്‍ നിന്നും നേര്‍ത്ത സംഗീതവും ആസ്വദിഛു മയങ്ങിപ്പോയതെപ്പോളെന്നറിയില്ല, അരോ തൊട്ടുവിളിച്ചപ്പോളാണുറ്ക്കമുണര്‍ന്നത്, ഇരുട്ടിയിരിക്കുന്നു, ഇരുളില്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാം കൂര്‍ത്ത രണ്ടു കൊമ്പുകള്‍, ദേ നിക്കുന്നു ഒരു കൊലകൊമ്പന്‍, തുമ്പിക്കൈ തൊട്ട് വിളിച്ചതാണ്.
ഒരു കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

എന്തരടേയ് ??

കൊമ്പന്‍ : ഡേ ചെക്കാ, ഇവിടെ നല്ല തണുപ്പാ, നീ പോയി ആ കുടിലിന്നകത്തെങ്ങാനും കെടക്ക്, വെര്‍തെ പനി പിടിപ്പിക്കണ്ട !

ഛെ പുറത്ത് കിടക്കാന്‍ നല്ല സുഖമാരുന്ന്, പിന്നെ അവരുടെ താവളത്തില്‍ വന്നതല്ലേ, കൊമ്പനെ മുഷിപ്പിക്കണ്ട എന്നു കരുതി എണീറ്റ് കുടിനിലകത്ത് പോയി സുഖമായി മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങി.
വാതിലില്‍ മുട്ട് കേട്ടാണ് എണീറ്റത്, നോക്കിയപോല്‍ നല്ല ചൂടന്‍ ചായയുമായി ഒരു പുലിയണ്ണന്‍,

ഉറക്കമൊക്കെ എങ്ങനിരുന്നു, പുലിയണ്ണന്റെ കുശലം ചോദ്യം

സുഖം, സുഖമായുറങ്ങി

ചായകുടിച്ച് കുറച്ചു നേരം നടന്നു, എന്നാ ഒരു കുളി പാസാക്കിയേക്കാം എന്നു കരുതി കാട്ടരുവിയിലേക്ക്
പകുതി കരയിലും പകുതി വെള്ളത്തിലുമായി ഒരു മുതലച്ചാര് കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്നു,
കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു, ഒരു കണ്ണു തുറന്നു നോക്കി, പറഞ്ഞു

അരുവിയിലെ കുളി നല്ലതാ, പക്ഷേ ആ വലത്തേക്ക് പോകണ്ടാട്ടോ, അവിടെ നല്ല ആഴമാ, ചുഴിയുമുണ്ട്, ദാ ഇവിടെ കുളിച്ചോളൂ

മുതലച്ചാര്‍ക്ക് ഒരു നന്ദിയോടെയുള്ള ചിരി സമ്മാനിച്ച് കുളിച്ച് കയറി
തിരിച്ചു നാട്ടിലേക്ക് പോരണം, റെഡിയായി പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍, ദാ മുറ്റത്ത് ഒരു പറ്റം കുരങ്ങച്ചന്മാര്‍, കൈകളില്‍ വിവിധയിനം പഴങ്ങളുമായി, അതും വാങ്ങി യാത്ര പറഞ്ഞ് നിക്കവേ അതാ ഒരു കരടിയമ്മാവന്‍ വരുന്നു, ഒരു വലിയ തേന്‍ കൂടുമായി, പിന്നെയും ഏതൊക്കെയോ മൃഗങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയോ സമ്മാനങ്ങള്‍, സ്നേഹപ്രകടനത്താല്‍ വീര്‍പ്പുമുട്ടി യാത്ര പറഞ്ഞ് നടന്ന് നീങ്ങുമ്പോള്‍
അതാ സാക്ഷാല്‍ മൃഗരാജന്‍ തന്നെ മുന്നില്‍

എങ്ങനെയിരുന്നു കാട്ടിലെ ഒരു ദിവസം, മൃഗരാജന്റെ ചോദ്യം

മറക്കില്ല ഒരിക്കലും,  എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞ് മൃഗരാജന്റെ കവിളില്‍ ഒരു മുത്തവും കൊടുത്ത് യാത്രയായി

കുറച്ച് വന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ദൂരെ കാണാമായിരുന്നു, കൈ വീശി യാത്ര അയക്കുന്ന കാട്ടിലെ അന്തേവാസികളേ

 

വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം

ഓഫീസിലെ മടുപ്പില്‍ വിരസമായിരിക്കുമ്പോളായിരുന്നു അവനോട് പ്യൂണ്‍ വന്ന് പറഞ്ഞത്, സാറിനൊരു വിസിറ്റര്‍ ഉണ്ടെന്ന്, ചെന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍, അവര്‍, അവളുടെ അമ്മ, മുഖവുരയൊന്നും കൂടാതെ അവര്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി, സ്വന്തം മകളേക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകള്‍, സ്വപ്നങ്ങള്‍ എല്ലാം, അവസാനം ഒരപേക്ഷയും, അവരുടെ മകളെ അവര്‍ക്കു തിരിച്ചു നല്‍കണം, എന്തു പറയണമെന്നറിയാതെ സ്ഥബ്ധനായി നിന്നു പോയ നിമിഷങ്ങള്‍,തീരിച്ചു കസേരയില്‍ വന്നിരുന്ന് അവനോര്‍ത്തു കഴിഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍

*************************************************************************************************

ദിവസവും രാവിലെ കോളേജിലേക്കുള്ള ബസ് യാത്രയ്ക്കിടയിലെപ്പോളോ ആയിരുന്നു അവന്‍ അവലെ കണ്ടത്, പ്ലസ് ടൂവിന് പഠിക്കുന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടി, ഈറന്‍ മുടിയില്‍ തുളസിക്കതിരും, നെറ്റിയില്‍ ചന്ദനക്കുറിയുമായി ഒരു പെണ്‍കുട്ടി.

അവന്‍ എന്നും അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു, പതുക്കെ പതുക്കെ അവള്‍ അവനെയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന് അവനു മനസിലാകാന്‍ തുടങ്ങി, പിന്നീടെപ്പോഴോ അതൊരു പ്രേമമായി മാറി, കൂടെ നിക്കുന്ന കൂട്ടുകാര്‍ പോലുമറിയാതെ, പരസ്പരം പറയാതെ അറിയിക്കാതെ ഒരു നിശബ്ദ പ്രണയം

പിന്നെ കൂട്ടുകാര്‍ അറിഞ്ഞ നാള്‍, അവരുടെ ധൈര്യത്തില്‍ അവന്‍ അവളെ തന്റെ ഇഷ്ടം അറിയിച്ചു, അവളുടെ ഇഷ്ടം ഏറ്റുവാങ്ങുകയും ചെയ്തു, പിന്നീടങ്ങോട്ട് പ്രണയത്തിന്റെ പൂക്കാലമായിരുന്നു, അവന്‍ കോളേജ് ജീവിതം പിന്നിട്ടു, അവള്‍ കോളേജില്‍ പ്രവേശിച്ചു, അവളുടെയും കോളേജു ജീവിതം കഴിഞ്ഞു അവരുടെ പ്രണയ നദി അനുസ്യൂതം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ഏഴു വര്‍ഷക്കാലത്തോളം,

അതിനിടയില്‍ രണ്ടു പേരും ജോലിക്കാരായി, ഡെല്‍ഹിയില്‍, നാട്ടില്‍ നിന്നും മാറി, ഉറ്റവരുടേയും ബന്ധുക്കളുടേയും വിലക്കുകളില്ലതെ സ്വതന്ത്രരായപ്പോള്‍, കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം അവര്‍ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു, ഏകദേശം ഒരു വര്‍ഷക്കാലം ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്മാരെന്ന ലേബലില്‍ അവര്‍ തലസ്ഥാനനഗരിയിലെ ജീവിതം അടിച്ചു പൊളിച്ചു,

പിന്നീട് സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് ജോലിമാറ്റം കിട്ടിയപ്പോള്‍, മനസീല്ലാമനസോടെയാണെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗീയമായ അവരുടെ ജീവിതത്തിന് തിരശ്ശീലയിടേണ്ടി വന്നു, പക്ഷേ നാട്ടില്‍ അവരെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു ദുരന്തമായിരുന്നു.

രണ്ടു കൂട്ടരുടേയും വീടുകളിലീ ബന്ധം അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു, അവളുടെ വീട്ടില്‍ എതിര്‍പ്പുകള്‍ ഉടലെടുത്തു, ഒരിക്കലും ഈ ബന്ധം അംഗീകരിക്കില്ല എന്ന കടുംപിടുത്തവുമായി അവളുടെ അമ്മയും അച്ഛനും,

****************************************************************************************************

ചിന്തകളില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന അവന്‍ അവളെ ചെന്നു കണ്ടൂ, ഏറെ നേരത്തെ സംസാരത്തിനൊടുവില്‍ സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ സന്തോഷത്തിനായി, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ തകര്‍ക്കപ്പെടാതിരിക്കാനായി, അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു, പരസ്പരം പിരിയാന്‍, ഇറ്റുവീഴുന്ന കണ്ണുനീര്‍തുള്ളികള്‍ക്കിടയിലൂടേ യാത്ര പറഞ്ഞു പോകുന്ന അവനെ അവള്‍ നോക്കി നിന്നു


*************************************************************************************************

സമയം വൈകുന്നേരം ആറുമണി

ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കുന്നു, അവനാണ്, - ഡാ വൈകുന്നേരം ക്ലബ്ബില്‍ കാണണം, ഇന്നത്തെ പാര്‍ട്ടി എന്റെ വക, അവളെ ഒരുതരത്തില്‍ ഒഴിവാക്കിയടേ, അവടെ അമ്മയായിട്ട് തന്നെ വഴി കാണിച്ചു തന്നു,

അപ്പോള്‍ കുറച്ചപ്പുറെ അവളുടെ വീട്ടില്‍, അവള്‍ മൊബൈലില്‍ ഒരു നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്യുന്നു,

ഡീ, അമ്മയുടെ അടവ് ഫലിച്ചു അവനായിട്ടു തന്നെ ഒഴിവായി, കല്യാണം തീരുമാനിച്ച തീയതി തന്നെ നടക്കും,

ആന വിരണ്ടേ ഓടിക്കോ

തടി പിടിക്കാന്‍ കൊണ്ടുവന്ന മൂന്ന് ആനകള്‍ വിരണ്ടു, ഒരാനയുടെ പാപ്പാനേയും തടിപ്പണിക്കാരനായ ഒരാളേയും ഒരു പിടിയാനയേയും കുത്തിക്കൊന്നു !!!!

ഉച്ചക്കൊരുത്തന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാണു സംഭവം അറിഞ്ഞത്, കാണാന്‍ ചെന്നപ്പ, രണ്ടു മനുഷ്യ ജീവികളെ നടുറോട്ടില്‍ ചുരുട്ടി കൂട്ടിയിട്ടിട്ടുണ്ട്, ഒരുമാതിരി പഴന്തുണിയൊകെ കൂട്ടിയിട്ടെക്കുന്നത് പോലെ, മൊത്തം ചോരയില്‍ കുളിച്ച്, പിടിയാനയും കിടപ്പുണ്ടപ്പുറത്തായിട്ട്, ഒരു കൊമ്പന്‍ കലിയടങ്ങിയിട്ടാണോ ആവോ സമീപത്ത് നില്‍പ്പുണ്ട്. റോഡിന്റെ മുകള്‍ വശത്തായിട്ട് ഭയങ്കര ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം, കൂടി നില്‍ക്കുന്ന ആള്‍ക്കാര്‍ക്കിടയിലൂടെ എത്തിനോക്കിയപ്പോ കാണാം ഒരു കൊമ്പന്‍ കലിയടങ്ങാതെ തെങ്ങ് വലിച്ചടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു, അപ്പോ രണ്ടു കൊമ്പനായി മറ്റവനെവിടെ എന്നന്വേഷിക്കുമ്പോ താഴ് ഭാഗത്തെ തോട്ടത്തില്‍ നിന്നും പൊട്ടിമുളച്ചത് പോലൊരുത്തന്‍ മുന്നില്‍

ഒറ്റ ഓട്ടമാരുന്നു, നെലവിളിച്ചോണ്ട്, കൂടെ വന്നവന്മാരും ഓട്ടം തന്നെ, പലരും പലവഴിക്കോടുന്നു, ഞാനൊന്നും നോക്കിയില്ല നേരേ റോഡേ തന്നെ വലിച്ച് വിട്ടു, പണ്ടാരം ആന എന്റെ പുറകേ തന്നെ, ഓട്ടത്തിനിടയില്‍ തിരിഞ്ഞ് നോക്കുമ്പോ ഇങ്ങടുത്തെത്തി ആന, തുമ്പിക്കൈ നീട്ടിപ്പിടിച്ചാണു വരവു, എന്നെ എത്തിപ്പിടിക്കാനവനാവും ഉറപ്പ്, അല്ല പിടിച്ചു കയ്യേല്‍ പിടിച്ചു, കൈ കുടഞ്ഞു നോക്കി, ഇല്ല രക്ഷയില്ല ആന പിടിമുറുക്കി കഴിഞ്ഞു

**********************************************************************************

ദേ മനുഷ്യാ നിങ്ങക്കെന്നാ പറ്റി, നിങ്ങളെന്തിനാ എന്നെ തല്ലാന്‍ വരുന്നെ

ങേ നീ എന്നാ ഇവിടെ, ആനയെന്തിയേ

ആനയോ എവിടെ

എടീ എന്നെ ആന പിടിച്ചു, ദേ കണ്ടോ, ങേ നീയാരുന്നോ, ഹൊ ഞാം വിചാരിച്ചു ആനയാന്ന്, തുമ്പിക്കയ്യേല്‍ പിടിച്ച് വാരിയലക്കാന്‍ തൊടങ്ങുവാരുന്ന്, ഹല്ല പിന്നെ


ആത്മഗതം : ഫാഗ്യം ആന എന്നെ തൂക്കിയെറിയുന്നത് സ്വപ്നത്തിലില്ലാര്‍ന്നു :-)))

വിവാഹ വാര്‍ഷികം

  എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും 

ദെന്തൂട്ടാ ഇതിനാത്ത്

ഞാന്‍

എന്താ സ്റ്റൈല്‍ അല്ലേ :-)

എങ്ങനുണ്ട് എങ്ങനുണ്ട് ???? 

ഇപ്പോ ചിരിക്കും പെട്ടന്നെടടേയ് :-)

ആരാധികമാരോടൊരു വാക്ക്, ഫോട്ടോ അടിച്ചോണ്ടു പോകരുത്,  :-)

യാത്ര തുടരുന്നു

ഈ യാത്ര തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് (ഏപ്രില്‍ 23) രണ്ടു വര്‍ഷം തികയുന്നു

 

തുടരുന്ന യാത്രയില്‍ കൂടെ കൂടിയവന്‍

യാത്രയുടെ തുടക്കം

 

ആ ദിവസത്തിനു ശേഷം

നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഹോട്ടലിന്റെ മൂന്നാം നിലയില്‍ 162 -ആം നമ്പര്‍ മുറിയില്‍ തന്റെ നഗ്നതയെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നുറങ്ങുന്ന പേരറിയാത്ത മനുഷ്യനെ നിര്‍വികാരതയോടേ നോക്കി സന്‍ഷ ഗോപിനാഥന്‍ തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ച ആ ദിവസത്തെ പറ്റി ഓര്‍ത്തു. 

ആപത്തില്‍ സഹായിച്ചവന്റെ മുന്നില്‍ വച്ച്, സ്വന്തം അമ്മയില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ അപമാനം താങ്ങാവുന്നതിനുമപ്പുറമായിരുന്നു അവള്‍ക്ക്. അമ്മയോടുള്ള, ദേഷ്യത്തില്‍ അത്താഴം വേണ്ട എന്നു വച്ച്, കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നു കിടക്കുമ്പോള്‍, നേരം കഴിയുന്തോറും, സ്കൂളില്‍ ആണ്‍കുട്ടികളോടു സംസാരിക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത തന്നെ, തനിക്കു പറയാനുള്ളതെന്താണെന്നൊന്നു ചോദിക്കുക പോലും ചെയ്യുന്നതിനു മുന്നേ ശിക്ഷിച്ച അമ്മയോടുള്ള ദേഷ്യം അവളുടെ മന്നസില്‍ പകയായി മാറുകയായിരുന്നു.


പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ സ്കൂളിലേക്കു പോകാനിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ മൂര്‍ച്ചയുള്ള വാക്കുകള്‍, “ഇന്നാരുടെ കൂടെ തെണ്ടാനാടീ, അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി പോകുന്നത്, നീ ഇനി മുതല്‍ പഠിക്കാനെന്നും പറഞ്ഞു പോകണ്ട,”  അമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ തരിമ്പും ഗൌനിക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍ രത്രിയില്‍ എടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു അവളുടെ മനസു നിറയെ. കൂട്ടുകാരെല്ലാം ബോയ്ഫ്രണ്ട്സുമൊത്ത് ജീവിതം അടീച്ചു പൊളിക്കുമ്പോള്‍ താന്‍ മാത്രമെന്തിനു നല്ല കുട്ടിയാവണം, അതും പെറ്റമ്മക്കു പോലും വിശ്വാസമീല്ലെങ്കില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും. സ്കൂളില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ആദ്യം തിരക്കിയത്, തന്നെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു വിട്ട, തല്ലിപ്പൊളി എന്നു മറ്റുള്ളവര്‍ കരുതുന്ന, തന്റെ മനസില്‍ നന്മയുടെ പ്രതിരൂപമായി മാറിയവനെ ആയിരുന്നു, തലേ ദിവസം രാത്രിയില്‍ അമ്മയുടെ ചീത്തവാക്കുകള്‍ മുഴുവന്‍ കേട്ട്, സത്യാവസ്ഥ അമ്മയെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടവന്റെ നിസഹായതയില്‍ പിന്നാക്കം നീങ്ങുന്ന അവനെ ജനലില്‍ കൂടി അവള്‍ ഒരു നോക്കു കണ്ടിരുന്നു.


ഒരു സോറി പറഞ്ഞു കൊണ്ടു തന്നെ തുടങ്ങി, “അമ്മയുടെ ഇന്നലത്തെ പെരുമാറ്റം  വിഷമിപ്പിച്ചു കാണുമെന്നറിയം, സോറി,” 

ശരി വരവു വച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന മറുപടിയോടെ, നടന്നു നീങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയ അവനോട്, തനിക്കു കുറച്ചു സംസാരിക്കാനുണ്ട്, ഉച്ചക്ക്, ലൈബ്രറിയില്‍ കാണണം, എന്ന് പറഞ്ഞ്, തിടുക്കത്തില്‍ അവന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നും മറയുകയായിരുന്നു, അതുവരെ കരുതി വച്ച ധൈര്യമൊക്കെ ചോര്‍ന്നു പോകുന്നതു പോലെ, ഉച്ചക്കു പക്ഷേ ലൈബ്രറിയില്‍  വച്ചവനെ കാണുമ്പോള്‍, മനസിനു നല്ല ധൈര്യമായിരുന്നു, ഒരാമുഖവുമില്ലാതെ, അവനോടവള്‍ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി, 

 “ഇത്ര നാളും ഞാന്‍ അമ്മയുടെ വാക്കാണു വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്, ആണ്‍കുട്ടികള്‍ എല്ലാം മോശക്കാരാണെന്നും, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ നിങ്ങള്‍ ആണ്‍കുട്ടികളോടൊന്നും സംസാരിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ നടന്നിരുന്നത് ഇത്ര നാളും, പക്ഷേ ഇപ്പോ എനിക്കു തോന്നുന്നു, അങ്ങനെയല്ല എന്ന്, എനിക്കും വേണം ആണ്‍ സൌഹൃദങ്ങള്‍, ബോയ്ഫ്രണ്ടുമൊത്തു സമയം ചിലവഴിക്കണം, നിനക്കെന്നെ നിന്റെ ഗേള്‍ ഫ്രണ്ടാക്കാമോ.” എവിടെ നിന്നോ സംഭരിച്ച ധൈര്യത്തില്‍ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി  അവനെ നോക്കിയപ്പോള്‍ അവന്റെ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞു കണ്ട ഭാവം അവളുടെ ധൈര്യം മുഴുവനും ചോര്‍ത്തുന്നതായിരുന്നു. ഇത്രയും നാള്‍ തല്ലിപ്പൊളി എന്നെല്ലാവരും പറഞ്ഞവന്റെ മറ്റൊരു മുഖം കാണുകയായിരുന്നു താന്‍, അവന്റെ മുഖത്ത് പരിഹാസമായിരുന്നു

“ഒരിത്തിരി നേരം താമസിച്ചപ്പോള്‍, പേരറിയാത്ത ഏതോ ഒരുവന്റെ കൂടെ അസമയത്തു കയറിച്ചെന്നപ്പോള്‍, ആ അമ്മ തെറ്റിദ്ധരിച്ചെങ്കില്‍, അതമ്മയുടെ തെറ്റല്ല, ഇന്നത്തെ സാഹചര്യങ്ങളെ ഓര്‍ത്തുള്ള ഉത്കണ്ഠയാണെന്നു മനസിലാക്കുകയാണു വേണ്ടത്, അല്ലാതെ ആ ദേഷ്യത്തിനു കാമുകനെ കണ്ടെത്താന്‍ നടക്കുകയല്ല വേണ്ടത്.”


ഇത്രയും പറഞ്ഞു നടന്നകലുന്ന അവനെ നോക്കി നിക്കുമ്പൊള്‍ സന്‍ഷയുടെ മനസില്‍ അവനോടും പകയുണരുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസില്‍ തനിക്കും കാമുകന്‍ വേണം എന്ന ഒറ്റച്ചിന്ത മാ‍ത്രം. ആ പകയിലാണവള്‍ തന്റെ ആദ്യ കാമുകനെ സ്കൂളില്‍ നിന്നു തന്നെ കണ്ടെത്തിയത്, ആ വര്‍ഷം സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം അവസാനിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവള്‍ക്കു കാമുകനല്ല കാമുകന്മാര്‍ തന്നെയുണ്ടായി, പലപ്പോഴും കോച്ചിംഗ് സെന്ററിനു പകരം, ഐസ്ക്രീം പാര്‍ലറുകളിലും, പാര്‍ക്കുകളിലുമായി അവളുടെ സാ‍യാഹ്നങ്ങള്‍,


സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ശേഷം, എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിന്റെ പടിവാതില്‍ കടന്നവള്‍ ചെന്നതു, സ്വപ്നങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണലോകത്തേക്കായിരുന്നു, കയ്യിലിഷ്ടം പോലെ പണവും, ചുറ്റിക്കറങ്ങാന്‍ ലക്ഷ്വറി വാഹനങ്ങളുമുള്ള, കുബേരപുത്രന്മാരുടെ മുന്നിലേക്ക്, അവരോടൊപ്പം സിനിമയും പാര്‍ക്കുകളും ഡേറ്റിംഗുകളുമായി ജീവിതത്തെ ആസ്വദിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവളറിയാതെ തന്നെ, അവളിലേക്കു ലഹരി മരുന്നുകളും അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.  പിന്നെ ലഹരിമരുന്നുകള്‍ക്കു വേണ്ടി പലപ്പോഴും താനറിയാത്ത പലരേയും അവള്‍ക്കു പരിചയപ്പെടേണ്ടി വന്നു. 

വാതിലില്‍ ആരോ മുട്ടുന്ന ശബ്ദമാണ് സന്‍ഷയെ ചിന്തകളില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തിയത്, ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈകള്‍ എടുത്തു മാറ്റി തലേന്നു രാത്രിയില്‍ ഊരിയെറിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിലേക്കു ശരീരത്തെ തള്ളിക്കയറ്റി, സന്‍ഷ രാത്രിയിലെ തന്റെ കാമുകനെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി, ചെന്നു വാതില്‍ തുറന്നു, മുന്നില്‍ ഒരൂ കാക്കിധാരി നിക്കുന്നു.


ഹോട്ടല്‍ റിഷപ്ഷനില്‍ മിന്നുന്ന ക്യാമറക്കണ്ണൂകളില്‍ നിന്നും മുഖമൊളിപ്പിച്ചു സന്‍ഷ പോലീസ് ജീപ്പിലേക്കു കയറുമ്പോള്‍, കോളേജിനു മുന്നില്‍, ഒരു ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനത്തില്‍ വൈകി വീട്ടില്‍ വന്നതിനു താന്‍ നല്‍കിയ ശിക്ഷക്ക് തന്റെ മകളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വിലയുണ്ടായിരുന്നു എന്നറിയാതെ, മകളെ കാണാനായി, മകളെവിടെയെന്നറിയാതെ വിഷണ്ണരായി ഒരച്ഛനും അമ്മയും കാത്തു നിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

വീണ്ടും പാടാം സഖീ

“പാടുക സൈഗാള്‍ പാടൂ , നിന്‍ രാജകുമാരിയെ 
പാടി പാടി ഉറക്കൂ പാടി പാടി ഉറക്കൂ”

എം പീത്രീയില്‍ ഉമ്പായിയുടെ വിഷാദ സ്വരം, മനുവിനെയും വിഷാദത്തിലാഴ്ത്തി, ഈ യാത്ര തന്നെ ഒരു സങ്കടം തീര്‍ക്കുവാനണല്ലോ, മനു ഓര്‍ത്തു. അവളെ, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയെ, ദേവികയേ കാണുവാനുള്ള യാത്ര, കഴിഞ്ഞ ഒന്നര വര്‍ഷമായി അവളുടെ എന്തെങ്കിലും വിവരം താനറിഞ്ഞിട്ട്.

ബാംഗ്ലൂരിലെ ഓഫീസിലെ ഏകാന്തമായ ക്യാബിനില്‍, വിരസമായ ജീവിതം തള്ളി നീക്കുമ്പോള്‍, ആകെയുണ്ടായിരുന്ന നേരമ്പോക്കെന്നത് ഓര്‍ക്കുട്ട് ആയിരുന്നു. പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍, പുതിയ ബന്ധങ്ങള്‍, ചെറിയ തമാശകള്‍, അങ്ങനെ തന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ വഴി കിട്ടിയ കൂട്ടുകാരി ആയിരുന്നു അവള്‍, ദേവിക, ഒറ്റപ്പാ‍ലത്തുകാരി ഒരു നാടന്‍ പെണ്‍കുട്ടി, ഒരു പൊട്ടിപ്പെണ്ണ്, സൌഹൃദത്തെ പറ്റിയുള്ള ആകര്‍ഷകമായ വാചകള്‍ നിറഞ്ഞ പ്രൊഫൈല്‍ കണ്ടാണ് അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചത്, പക്ഷേ പ്രൊഫൈലില്‍ സൌഹൃദത്തെ പറ്റി ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ പ്രൊഫൈലിന്റെ വാതിലുകള്‍ എല്ലാം പൂട്ടി വച്ചിരിക്കുന്നു, സ്ക്രാപ്പ് അയക്കാന്‍ പറ്റില്ല, മെസ്സേജയക്കാന്‍ പറ്റില്ല,  ഫ്രണ്ട്സ് റിക്വസ്റ്റ് അയക്കാന്‍ പറ്റില്ല, ദേഷ്യം വന്നു, കണ്ടപ്പോള്‍, സുഹൃദ് ബന്ധങ്ങളെ വിലമതിക്കുന്നു എങ്കില്‍, സുഹൃത്തുക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്നു എങ്കില്‍, പിന്നെന്തിനു എല്ലാം ബ്ലോക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്ന് അവളോട് ചോദിക്കൂ എന്നൊരു മെസ്സേജ്  കൂട്ടുകാരനയച്ചു, അതിനു മറുപടി അയച്ചത് അവള്‍ ആയിരുന്നു. മനുവിന്റെയും ദേവികയുടെയും സൌഹൃദം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു അവിടെ. പിന്നെ പരസ്പരം സ്ക്രാപ്പുകളില്‍ കൂടിയും മെയിലുകളില്‍ കൂടെയും ആ ബന്ധം വളര്‍ന്നു, ചാറ്റിംഗിലൂടെ വളര്‍ന്ന ബന്ധം നല്ല കൂട്ടുകാരാക്കി മാറ്റി, 

“ഞാനറിയാതെയെന്‍ കരള്‍ കവര്‍ന്നോടിയ

പ്രാണനും പ്രാണനാം പെണ്‍കിടാവേ”

ഉമ്പായി അടുത്ത പാട്ടിലേക്കു കടന്നിരിക്കുന്നു, ഇനിയുമുണ്ട് ഏകദേശം അരമണിക്കൂര്‍ യാത്ര കൂടി അവളുടേ വീട്ടിലേക്ക്, മനു ഓര്‍ത്തു

ഒരു ദിവസം അവള്‍ തന്നെയാണു പറഞ്ഞത്, തമ്മില്‍ കാണണം, എന്ന്, തനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു, അവളെ കാണണം എന്ന മോഹം, പറഞ്ഞതു പോലെ തന്നെ നഗരത്തിലെ ഒരു പ്രശസ്ത ഷോപ്പിംഗ് മാളില്‍ വച്ചു പരസ്പരം കണ്ടു മുട്ടി, തനി നാട്ടിന്‍ പുറത്തുകാരിയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി, പിന്നെ പലപ്പോഴും നഗരത്തിലെ തിരക്കുകളില്‍ കണ്ടുമുട്ടി, പര്‍ക്കിലും മാളുകളിലും, തീയറ്ററുകളിലും അങ്ങനെ പലയിടത്തും, കൂട്ടുകാര്‍ പലരും ചൊദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി, എന്താണ് നിങ്ങള്‍ തമ്മില്‍, പ്രണയമോ, ആ വിഷയം മാത്രം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരിക്കലും വന്നിരുന്നില്ലല്ലോ, അല്ലെങ്കിലും എനിക്കവളെ പ്രണയിക്കാനാവുമായിരുന്നില്ലല്ലോ അതിനുമപ്പുറം എന്തൊക്കെയോ ആയിരുന്നു എനിക്കവള്‍, അവള്‍ക്കും,  നാളുകള്‍ കടന്നു പോയി, മുറപ്പെണ്ണായ നിത്യയുമായി വിവാഹം നടന്നു, പിന്നെ അമ്മാവന്റെ കൂടെ ആസ്ട്രേലിയയിലേക്കൊരു പറിച്ചു നടലും, വിവാഹത്തിനു നിറസാന്നിദ്ധ്യമായി ദേവികയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണിലുണ്ണിയായി, ചിരിച്ചു കൊണ്ട്, വീടാകെ പ്രകാശം പരത്തി നടന്ന അവളെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

“നന്ദി പ്രിയസഖി നന്ദി, എനിക്കു നീ തന്നതിനെല്ലാ‍മെന്‍

നന്ദി പ്രിയസഖീ നിനക്കെന്‍ നന്ദി നന്ദി”

ഓ. എന്‍. വിയുടെ വരികളും, ഉമ്പായിയുടെ ശബ്ദവും, ഹൃദയത്തിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതു പോലെ, മനു ഡ്രൈവിംഗില്‍ ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിച്ചു, മനസ് ഓര്‍മകളിലേക്കും.

വിവാഹത്തിനു ശേഷം, അമ്മാവന്റെയും അളിയന്റേയും കൂടെ ഓസ്ടേലിയയിലേക്കൊരു പറിച്ചു നടല്‍, യാത്ര പറയുമ്പോള്‍ ദേവികയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നോ, എനിക്കും വിഷമമായിരുന്നല്ലോ. നിത്യക്കും അവളെ പിരിയാന്‍ നല്ല വിഷമം തോന്നിയിരുന്നു, ഓസ്ട്രേലിയയില്‍ ചെന്ന് ആദ്യം ചെയ്തത്, ദേവികക്കൊരു മെയില്‍ അയക്കുക എന്നതായിരുന്നു, എന്തുകൊണ്ടോ അവളതിനു മറുപടി അയച്ചില്ല, പിന്നെ പല മെയിലുകള്‍,, ഒന്നിനും ദേവികയില്‍ നിന്നും ഒരു മറുപടി വന്നില്ല, അവളുടെ മൊബൈല്‍ നമ്പരിലേക്കു പലകുറി വിളിച്ചു നോക്കി, സ്വിച്ച് ഓഫെന്ന പതിവു പല്ലവി മാത്രം. പതിയെ ജോലിതിരക്കിലേക്കു മാറുകയായിരുന്നു ഞാനും, അങ്ങനെ പതിയെ പതിയെ മെയിലുകള്‍: നിന്നു, അവളെ വിളിക്കാതായി, ഇപ്പോള്‍, ഒന്നര വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍, നിത്യയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങിയാണ്, ഈ യാത്ര. 

“നിലാവേ കണ്ടുവോ നീ രാഗവതിയാം എന്റെ പ്രേയസിയേ

വിളങ്ങും ചമ്പകങ്ങള്‍ കവിളിലേന്തിയ ഓമലാളേ മാന്‍ മിഴിയാളേ”

ഉമ്പായി അടുത്ത ഗസലിലേക്കു കയറി, കാര്‍ ഇപ്പോള്‍ ദേവികയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്കു കയറുകയാണ്, ദേവികയുടെ അച്ഛന്‍ മുറ്റത്തു തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ട്, കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ മനുവിനെ നിറചിരിയോടെ തന്നെ അച്ഛന്‍ സ്വീകരിച്ചു. കുശലാന്വേഷണത്തോടേ വീട്ടിനകത്തേക്കു കയറാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ നിത്യ മനുവിന്റെ കയ്യില്‍ ബലമായി പിടിച്ചു, എന്താണെന്നറിയാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍, അവള്‍ സംഭ്രമത്തോടെ പൂമുഖത്തേക്കു നോക്കുന്നു, മനുവിന്റെ കണ്ണുകളും അവിടേക്കു നീണ്ടു, പൂമുഖത്ത്, ദേവികയുടെ ഫോട്ടോ, മാല ചാര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു. ദേവിക, അവള്‍, ഈ ഭൂമിയിലില്ലെന്നോ, മനുവിനു തല കറങ്ങുന്നതു പോലെ തോന്നി.

കസേരയില്‍ തളര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍, തോളിലൊരു കൈത്തലസ്പര്‍ശം മനുവിനെയുണര്‍ത്തി, ദേവികയുടെ ഏട്ടന്‍, മനു വരൂ, മുറ്റത്തെ മാഞ്ചോട്ടില്‍ ദേവികയുടെ അസ്ഥിത്തറയിലേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ ഏട്ടന്‍ ചോദിച്ചു, മനുവിനോടവള്‍ എന്തെങ്കിലും സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നോ, നീങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ എന്തെങ്കിലും, ഒരു ഞെട്ടലോടെ ഏട്ടനെ നോക്കി. സാരമില്ല ഏട്ടന്‍ തുടര്‍ന്നു, അവളങ്ങനെയാണു, അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും അവള്‍ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല, ഒരിക്കലും, മനുവിന്റെ വിവാഹമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോളും അവള്‍ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു, മനു ഈ നാടുപേക്ഷിച്ചു പോയപ്പോളും, നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞിട്ടും, ഉള്ളിലെ തേങ്ങല്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കുന്നതില്‍ അവള്‍ വിജയിച്ചു. മനു പോയ അന്നു തന്നെ ഒരു മുഴം കയറില്‍ അവളും. 

അവളുടെ അസ്ഥിത്തറയില്‍, മുഖം കുനിച്ചു നിക്കുമ്പോള്‍ മനു മനസുകൊണ്ടവളോടു ചോദിച്ചു, ഒരിക്കല്‍ പോലും, ഒരു മെയിലിലൂടെ, ഒരു ഫോണ്‍ കോളിലൂടേ, അല്ലെങ്കില്‍ കൂട്ടുകാര്‍ പലവട്ടം ചോദിച്ചപ്പോഴെങ്കിലും, നിനക്കു പറയാമായിരുന്നില്ലെ, എന്നെ നീ സ്നേഹിച്ചിരുന്നൂവെന്നു, എന്നെ നീ ആഗ്രഹിച്ചീരുന്നു എന്ന്, ആരോടും ഒന്നും പറയാതെ, എല്ലാവരേയും ഉപേക്ഷിച്ചു പോകാന്‍ നീ കാണിച്ച തന്റേടം ഒരിക്കല്ലെങ്കിലൂം നിന്റെ മനസു തുറക്കാന്‍ നീ കാണിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍, എത്ര നിയന്ത്രിച്ചിട്ടും, മനുവിന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.

ആരോടും യാത്ര പോലും പറയനാവാതെ, ശൂന്യമായ മനസുമായി, തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍, ഉമ്പായി പാടുന്നു

“വീണ്ടൂം പാടാം സഖീ, നിനക്കായ് വിരഹഗാനം 

ഞാന്‍ ഒരു വിഷാദഗാനം ഞാന്‍”

ഞാനും ഒരു റാഗറായിരുന്നു

ഞാന്‍ ഫൈനല്‍ ഇയറില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലം (ഏതു കോഴ്സെന്നും, ഏതു കോളേജെന്നും ചോദിക്കരുത്) ഒരു അദ്ധ്യയന വര്‍ഷം തുടങ്ങുന്നു, പതിവുപോലെ പ്രിന്‍സിയുടെ വക, റാഗിംഗ് നിരോധനം, ഭീകരമായി പോയി. ജൂനിയെര്‍സിനോട്, പ്രത്യേകിച്ചു പെമ്പിള്ളേരോ‍ട് സംസാരിക്കുക പോലും ചെയ്യരുതെന്ന്, കൂട്ടത്തില്‍ പഠിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങടെ മരമോന്ത കണ്ടു മടുത്തിരിക്കുന്ന,(എന്താന്നറിയില്ല അവളുമാരു ഞങ്ങളോടും ഇതു തന്നാ പറഞ്ഞിരുന്നത്, സൌന്ദര്യബോധമില്ലാത്ത വഹകള്‍), ഞങ്ങളോട്, പുതുതായി വരുന്ന പിള്ളാരോട് മിണ്ടരുതെന്നു, യെവടേ.


അങ്ങനെ ആ ദിവസം വന്നെത്തി, ഫസ്റ്റിയറിനു ചേര്‍ന്ന സുന്ദരിക്കുട്ടികള്‍, നിരനിരയായി വരുന്ന കാഴ്ച ഞങ്ങളെ പുളകമണിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു, അവര്‍ക്കിടയില്‍ ഇഷ്ടത്തിലെ ഇന്നസെന്റ് ലൈനില്‍ അര്‍മാദിച്ചു സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല, അതെങ്ങനാ കൊള്ളവുന്ന പരിപാടികള്‍ എന്തെങ്കിലും നടക്കുമ്പോള്‍ ടിപ്പറു വിളിച്ചല്ലെ സമയം പോകുന്നത്, ഉച്ചക്കേ പുതിയ പിള്ളെരെ എല്ലാം പറഞ്ഞു വിട്ടിരുന്നതു കൊണ്ട്, ഇനി നാളെ എന്ന് കരുതി വിശ്രമിക്കുന്ന നേരത്താണ്, ജോണ്‍സണ്‍, ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന വാര്‍ത്ത ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചത്, ഫസ്റ്റിയറിനു വന്ന ഒരു കൊച്ചു വീട്ടില്‍ പോയിട്ടില്ല, അവള്‍ ഫസ്റ്റിയര്‍ ക്ലാസിലിരിപ്പുണ്ടെന്ന്, കേട്ട് തീര്‍ന്നില്ല അതിനും മുന്നേ, എല്ലാ അലവലാതികളും ഉണ്ട് ആ കൊച്ചിന്റെ മുന്നില്‍, എന്റെ പിറകിലും, യവന്മാര്‍ക്കൊക്കെ നാണമില്ലേ ഒരു പെണ്‍കൊച്ചെന്നു കേട്ടപ്പോളേക്കും ഇത്ര ആക്രാന്തപ്പെടാന്‍, അലവലാതികള്‍


പുലിക്കുട്ടികളുടെ ഇടയില്‍ പെട്ട മാന്‍പേട പോലായിപ്പോയി പാവം കൊച്ച്, ചോദ്യങ്ങളുടെ ഒരു പട തന്നെയായിരുന്നു പിന്നാ കൊച്ചിനു നേരെ, ഒരുത്തന്‍ പാട്ടു പാടാന്‍ പറയുന്നു, ഒരുത്തന്‍ ഡാന്‍സാന്‍ പറയുന്നു, വേറൊരുത്തന്‍ സാറ്റു കളിക്കാന്‍ വിളിക്കുന്നു, എല്ലാത്തിനും നടുക്കു ഞാനും, ങേഹെ പണി പാളുമെന്നു തോന്നിയപ്പോള്‍, ഞാനാരാ മോന്‍, കളം മാറ്റിച്ചവിട്ടി, പാവം കൊച്ചു, അതിനെ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട എന്നു കരുതി (സത്യം) ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, കൊച്ചേ നീ വീട്ടിപ്പൊക്കോ എന്ന്, കൊച്ചിന്റെ കിളിമൊഴി, മാമന്‍ കൂടെ വന്നാരുന്നു, കാണുന്നില്ല, ഹെന്ത്, സീനിയറായ, അതും ആ കൊച്ചീന്റെ രക്ഷകനായ, എന്റെ വാക്കുകള്‍ ധിക്കരിക്കുന്നോ, വീട്ടിപ്പോടീ കൊച്ചേ, ഒരലറിച്ച ആയിരുന്നു ഞാന്‍, പാവം കൊച്ച് പേടിച്ചു ക്ലാസീന്നെറങ്ങി ഓടി, ആ കൊച്ചിനെ റാഗിംഗില്‍ നിന്നും രക്ഷിച്ച ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തോടെ നിന്ന എന്റെ തലക്കീട്ടൊരടി കിട്ടിയപ്പോള്‍ മാത്രമാണു, വരാന്‍ പോകുന്ന അപകടം എനിക്കു മനസിലായത്, അരുതു കൂട്ടുകാരെ അരുത്, ഒരു സീനിയറെ മറ്റു സീനിയറുകള്‍ ചേര്‍ന്നു റാഗ് ചെയ്യരുത്. അതു മോശമാണെന്നു ഞാന്‍ കാലു പിടിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടും നാളെ മറ്റു ജൂനിയേര്‍സിന്റെ മുന്നില്‍ വച്ച്, അവളെ റാഗ് ചെയ്യാണമെന്നും, അതിനു നേതൃത്വം ഞാന്‍ നല്‍കണമെന്നും ഇല്ലങ്കില്‍ എന്നെ ഇടിച്ചു പരിപ്പിളക്കുമെന്നും അവന്മാര്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, ആ കൊച്ചിനെ വീണ്ടും റാഗ് ചെയ്യാനുള്ള കൊതികൊണ്ട് മാത്രം, ഞാനതംഗീകരിച്ചു, അല്ലാതെ ഒരുമാതിരി വിരട്ടു എന്നോട്, ഹും



അഞ്ചുമിനിറ്റിനു ശേഷം, ഞാന്‍ ഒരു നാരങ്ങാവെള്ളം കുടിക്കാനായി ബാറിലേക്കു, അല്ലല്ല കൂള്‍ബാറിലേക്കു, എല്ലാവരേയും ഒഴിവാക്കി ഒറ്റക്കു (ലവന്മാരെ വിളിച്ചാല്‍ എല്ലാവനും ഞാന്‍ മേടിച്ചു കൊടുക്കണം, പിന്നേ) പുറത്തേക്കു പോയപ്പോള്‍ ദോണ്ട് നിക്കുന്നു നമ്മൂടെ നായിക,ഒറ്റക്കു, പിന്നെ അവിടെ നിന്നു ഒരരമണിക്കൂറു പഞ്ചാരയടിച്ച് ഛെ ആ കൊച്ചിനെ റാഗ് ചെയ്ത്,, ഹാപ്പിയായി തിരിച്ചു ചെന്ന എന്നെ വരവേറ്റതു, മുയല്‍കുഞ്ഞിന്റെ  മുകളില്‍ ചാടിവീഴാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്ന കുറുക്കന്മാരുടെ ഭാവത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന കൂട്ടുകാരാണ്,ഭീമന്‍ രഘു സ്റ്റൈലില്‍ എന്നെ തല്ലാന്‍ നിക്കുന്ന അവന്മാരുടെ  നേരെനോക്കി നെഞ്ചു വിരിച്ചു നിന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, പൊന്നണ്ണാ തല്ലല്ല്, ആ കൊച്ചവിടെ നിപ്പുണ്ടെന്നെനിക്കറിയില്ല്ലാരുന്നു, എന്തു ഫലം, ഇന്നത്തെ ഇര ആരാണെന്നും നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന അവന്മാര്‍ക്കു മുന്നില്‍, എല്ലാ ദിവസവും ആരെയെങ്കിലും ഇരയാക്കാന്‍ അത്യുത്സാഹം കാണിക്കുന്ന ഞാന്‍ ഇരയായി ചെന്നു നിന്നുകൊടുത്താല്‍ വെറുതെ വിടുമോ അവര്‍, അവസാനം ഷാപ്പിലെ ബില്ലും ഞാന്‍ കൊടുക്കാം എന്നുള്ള കരാ‍റിന്മേല്‍ അവന്മാരെന്നെ തല്ലാതെ വിട്ടു.





(ബ്ലോഗ് ചെയ്യുന്നവന്‍ ബ്ലോഗര്‍, അപ്പോ റാഗ് ചെയ്യുന്നവന്‍ റാഗറല്ലെ, അല്ലേ)

വിശ്വസിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും

വൈകുന്നേരം സമയം ഏതാണ്ട് അഞ്ചുമണിയായിക്കാണും, ചങ്ങനാശേരിക്കു പോകുകയാണ്, ഞാനും ക്യാപ്റ്റനും, ഉടനേ തന്നെ തിരിച്ചു വരണ്ടതു കൊണ്ട്, ബൈക്കിലാണ് യാത്ര.
  

മുക്കട വനത്തിലേക്കു കടന്നു കുറച്ചു ദൂരം പോയിക്കാണും, വഴിയോരത്തു കുറേ വാഹനങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നു, ബ്ലോക്കൊന്നുമല്ല ഞങ്ങള്‍ക്കു കടന്നു പോകാം, പക്ഷേ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍, വണ്ടിക്കെന്തോ കുഴപ്പം, നീങ്ങുന്നില്ല, ഒരു പുളച്ചിലും വെട്ടലും, തള്ളി നോക്കിയിട്ടും വണ്ടി അനങ്ങുന്നില്ല. വാഹനങ്ങളല്ലാതെ സമീപത്തെങ്ങും ഒരു മനുഷ്യനുമില്ല. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിക്കുമ്പോള്‍ റോഡരികിലുള്ള ഇടവഴിയില്‍ നിന്നും ഒരാള്‍ കയറി വന്നു.

"വണ്ടി നിന്നു പോയി അല്ലേ"

"അതെ, എന്തു പറ്റിയെന്നറിയില്ല, സ്റ്റാര്‍ട്ടാവുന്നുണ്ട് പക്ഷേ നീങ്ങുന്നില്ല"

"സാരമില്ല, ആ സൈഡിലേക്കൊതുക്കി വച്ചിട്ടു ഈ വഴിയില്‍ കൂടി നടന്നോ, അവിടെ ഒരു വീടുണ്ട്, അവിടെ വരെ പോയിട്ടു വാ, അപ്പോഴേകും വണ്ടി ശരിയാകും."

"അല്ല ഞങ്ങള്‍ക്കു ചങ്ങനാശേരിക്കു പോകണ്ടതാ, ആ വീട്ടില്‍ ഞങ്ങളെന്തിനാ പോകുന്നത്."

"ഇത്രയും വണ്ടികള്‍ ഇവിടെ നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നതു കണ്ടില്ലേ, പോയിട്ടു വാ, ശരിയാകും എല്ലാം,"

പറഞ്ഞുകൊണ്ടയാള്‍ ഒരു ബൈക്കില്‍ കയറി ഓടിച്ചു പോയി.

എന്തു ചെയ്യണം, ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍, നോക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞ വഴിയേ വീണ്ടും കുറേ ആള്‍ക്കാര്‍ വരുന്നുണ്ട്, എല്ലാവരുടേയും മുഖത്തെന്തോ ഒരു അരുതായ്ക. അവരും മുന്‍പേ പോയ ആളുടെ അതേ വാചകങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു.

"വരുന്നതു വരട്ടെ നമുക്കൊന്നു പോയി നോക്കാം"

എല്ലായ്പ്പോഴത്തേയും പോലെ ക്യപ്റ്റന്‍ ചാടിയിറങ്ങി, എന്നാപ്പിന്നെ പോയേക്കാം എന്താ കാര്യമെന്നറിയാമല്ലോ, ഞാനും പുറകേ നീങ്ങി. നടന്നു ചെല്ലുമ്പോള്‍ കാണാം വെട്ടുകല്ലു കൊണ്ടുള്ള ഓലമേഞ്ഞ ഒരു വീട്, ഒരുപാടാള്‍ക്കാര്‍ ഉണ്ടവിടെ, പരിചയക്കാര്‍ നിരവധി. എല്ലാവരുടേയും മുഖത്തു, ഭയമോ, ദൈന്യമോ എന്തോ ഒരു ഭാവം.

"ക്യാപ്റ്റാ നമുക്കു പോകണോ, എനിക്കെന്തോ പേടി തോന്നുന്നു."


"ഹ വാടാ ഏതായാലും നമ്മളിവിടെ വരെ വന്നു, എന്താന്നു നോക്കീട്ടു പോകാം"

ഒരു പരിചയക്കാരന്‍ ഉള്ളില്‍ നിന്നിറങ്ങി വരുന്നു, എന്താ കാര്യമെന്ന് അയാളോടു ചോദിച്ചപ്പോള്‍

"ഒന്നേ നോക്കാവൂ, അത്ര കഷ്ടമാണത്. "

പിന്നെയും ഒരു പേടി മനസില്‍, പിന്നെ കരുതി ഇത്രയധികം ആള്‍ക്കാര്‍ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ ഞാനെന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്. 

ഉമ്മറത്തേക്കു കയറുമ്പോള്‍, തറയിലിട്ട പായയില്‍ ഇരിക്കുന്ന, വയസായ, മെല്ലിച്ച ഒരു സ്ത്രീ, പറഞ്ഞു.

"മോനേ അതു താഴേക്കിറങ്ങി വന്നു"

എന്തു വന്നുവെന്നു,  ഒന്നും മനസിലാകുന്നില്ല. രണ്ടും കല്പിച്ചു അകത്തേക്കു കയറി, ക്യാപ്റ്റന്‍ മുന്നിലും ഞാന്‍ പിറകിലുമായി.

മുറിക്കുള്ളില്‍, അരണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമാണുള്ളത്,  പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ മരുന്നുകളുടേയും പിന്നെ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത ഒരു ദുര്‍ഗന്ധവും, വെളിച്ചത്തില്‍ നിന്നു കയറിയതു കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു, ആദ്യം ഒന്നും കാണാന്‍ പറ്റിയില്ല, പതിയെ പതിയെ വ്യക്തമാകാന്‍ തുടങ്ങി. മുറിയില്‍ ഒരു കട്ടിലുണ്ട്, കട്ടിലില്‍ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു രൂപവും.

ഒന്നു കൂടി നോക്കിയപ്പോള്‍, ഒന്നുകൂടിയേ നോക്കാന്‍ പറ്റിയുള്ളു, സ്തംഭിച്ചു നിന്നു പോയി ഒരു നിമിഷം അത്ര ഭീകരമായിരുന്നു, ആ രൂപം. 

ഇടത്തേ കണ്ണു മുതല്‍ താടിയെല്ലു വരെ പൊള്ളിയടര്‍ന്ന് വികൃതമാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. വലതേ കവിളില്‍ നിന്നും മുഴ പോലെയെന്തോ ഒന്നു തൂങ്ങിയാടുന്നു. മുഖത്തു നിന്നും, ഉരുകിയ പ്ലാസ്റ്റിക്കു പോലെ മാംസം ഉരുകിയൊലിക്കുന്നു. ഇടത്തേ കണ്ണിന്റെ ഭാഗത്തു ചീര്‍ത്ത ഒരു മാംസക്കഷ്ണം മാത്രം. അതും പഴുത്തളിഞ്ഞ രീതിയില്‍. പക്ഷേ ആ മുഖത്തെ ഭാവം വേദനയുടേതായിരുന്നില്ല, പൈശാചികത നിറഞ്ഞ, ഇനിയും കൈമോശം വന്നിട്ടില്ലാത്ത കുടിലതയാര്‍ന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമെന്ന പോലെ, പ്രതികാരവാഞ്ഛയോടെ, ഒരു ഗൂഡ മന്ദഹാസത്തോടെ ആ രൂപം ഞങ്ങളെ കൈയ്യാട്ടി വിളിക്കുകയാണ്. നോക്കി നില്‍ക്കെ ആ രൂപം പതിയെ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു വരികയാണ്

ഒരു നിലവിളി എന്റെ തൊണ്ടയില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു. ഭയം എന്ന വികാരം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ നിമിഷം, കണ്ണിലിരുട്ടു കയറുന്നതു പോലെ, ഒരു നിമിഷം

**************************************************************************************************************

ആരോ എന്നെ തട്ടി വിളിക്കുന്നു, കണ്ണു തുറന്നു നോക്കുമ്പോള്‍, എന്റെ നിലവിളിയും പിടച്ചിലും കണ്ടു ഭയന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഭാര്യ, ചുറ്റും നോക്കി ഇതെവിടെയാണ്, ഹൊ സമാധാനം, എന്റെ വീടാണ്, അപ്പോ ഇത്രയും നേരം കണ്ടതു മുഴുവന്‍ സ്വപ്നമായിരുന്നു. എങ്കിലും കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോള്‍ മനസില്‍ ആ രൂപമാണ്, ഒരു വിധത്തില്‍ നേരം വെളുപ്പിച്ചു.

**************************************************************************************************************

രാവിലേ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ഒരു ഫോണ്‍, ക്യാപ്റ്റനാണ്, പൊടിമോനെ പനിയായിട്ടു ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടു പോയിരിക്കുന്നു. പെട്ടന്നു തന്നെ തയ്യാറായി ചെന്നു, ക്യാപ്റ്റനേയും കൂട്ടി നേരേ ഹോസ്പിറ്റല്‍.  പൊടിയേ കണ്ടു, തൊട്ടാല്‍ പൊള്ളുന്ന പനിയാണവനു, പക്ഷേ പനിയിലുമുപരിയായി അവന്റെ മുഖത്തൊരു ഭയം പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു, ചോദിച്ചപ്പോള്‍, 


തലേ ദിവസം അവന്‍ മണിമലക്കു പോയിരുന്നു, തിരിച്ചു വന്നത് രാത്രിയാണ്, മുക്കട ആയപ്പോള്‍ വഴിയില്‍ ഒരാള്‍ കൈ കാണിച്ചു, വനമായതു കൊണ്ടവന്‍ നിര്‍ത്തിയില്ല പക്ഷേ അയാളെ കടന്നു മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോള്‍ ഡോറിന്റെ ഗ്ലാസില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചതു പോലെ ആ മനുഷ്യന്റെ ബീഭത്സമായ മുഖം, കാറിനൊപ്പം നീങ്ങുന്നു.

ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ട അതേ സമയം, അതേ രൂപം, അതേ സ്ഥലം.

ഒരു വേലിചാട്ടത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്

കുട്ടിക്കാലം, പ്രത്യേകിച്ചു പഠന കാലം, രസമുള്ള കുറേ ഓര്‍മ്മകളുടെ കാലം

വീടും വിദ്യാലയവുമായി കഷ്ടിച്ചു നാലു കിലോമീറ്റര്‍ വ്യത്യാസം, അതുകൊണ്ടു ദിവസവും നടന്നായിരുന്നു സ്കൂളില്‍ പോക്ക്. കുറുക്കുവഴികള്‍ ഇഷ്ടം പോലെ ഉള്ള നാടായിരുന്നത് കൊണ്ട് പലദിവസവും പല വഴികളില്‍ കൂടി ആയിരുന്നു വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നത്, ഒരു ദിവസം പോയ വഴിയേ പിന്നൊരാഴ്ചത്തേക്കു പോകാന്‍ പറ്റില്ലായിരുന്നു, വഴീലുള്ള വീട്ടുകാര്‍ക്കൊക്കെ ഭയങ്കര സ്നേഹമാന്നേ, പറമ്പിലെ ചക്കേം മാങ്ങേമൊക്കെ അവരു പറിച്ചു തരും പക്ഷേ കമ്പടക്കമാണെന്നു മാത്രം.

ഞാനും പൊടിമോനും (പേരു പൊടിയെന്നാണെങ്കിലും അന്നേ അവന്‍ ഒരു ഗുണ്ടുമോനാ) ക്യാപ്റ്റന്‍ സജിയും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു വരവും പോക്കുമൊക്കെ.

കുറുക്കുവഴികളില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട വഴിയാണു തളികപ്പാറ തോട്ടത്തിലെ വഴി. സ്കൂളിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള പള്ളിയുടെ പിന്നിലാണ് തോട്ടം. തോട്ടത്തില്‍ കൂടി അധികം നടപ്പുകാരില്ല എന്നതും മാവ് പ്ലാവ് തെങ്ങു മുതലായവ ആ വഴിയില്‍ ഒരുപാടുണ്ട് എന്നതും മാത്രമല്ല അതിലേ പോയാല്‍ ഒരു തോടു കടക്കണം എന്നുള്ളതും ഞങ്ങളെ ഒരുപാടാകര്‍ഷിച്ചിരുന്നു. വൈകുന്നേരം കുളിച്ചു വൃത്തിയായി വീട്ടില്‍ ചെന്നു കയറുമ്പോഴുള്ള വീട്ടുകാരുടെ ആ സ്നേഹം കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം.

മഴക്കാലമൊഴിച്ചുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം യാത്ര അതിലേ ആയിരുന്നു. മഴക്കാലത്ത് അതിലേ പോയിട്ടും
വലിയ പ്രയോജനമില്ല എന്നതു കൊണ്ടു തന്നെ, തോടു കടക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.

അങ്ങനെ ഒരു മഴക്കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ കേട്ടു തളികപ്പറത്തോട്ടം വേലി കെട്ടി അടച്ചത്രേ. സംഭവം ശരിയാണോന്നറിയണമല്ലോ. പള്ളിയുടെ പിന്നിലേക്കൊരോട്ടമായിരുന്നു, ചുറ്റിലും മുള്ളുവേലി കെട്ടി അടച്ചിരിക്കുന്നു. പാസ്സെടുത്താല്‍ അതിലേ പോകാമെന്ന് ഇംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നു.

ഞങ്ങളും മലയാളികള്‍ തന്നെയായിപ്പോയില്ലേ, അപ്പോത്തന്നെ ശപഥമെടുത്തു, ഇന്നിതിലേ പോയിട്ടു തന്നെ ബാക്കി കാര്യം. സ്കൂള്‍ വിട്ടതും സംഘം തയ്യാറായി നേരേ പള്ളിയുടെ പിന്നിലേക്ക്, ക്യാപ്റ്റന്‍ ആദ്യം വേലി ചാടി കടന്നു, പിന്നാലെ ഞാനും, നടക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു വിളി പിന്നില്‍ നിന്നു.

ഹെന്ത് മാന്യമായിട്ടൊരു കള്ളത്തരം കാണിക്കുന്നതിനു മുന്നേ പിടി വീഴുന്നോ എന്നു ചിന്തിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ വേലിയില്‍ പിടിച്ചു പൊടി ദയനീയമായി നില്‍ക്കുന്നു. വണ്ണം കാരണം അവനു വേലിചാടാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ക്യാപ്റ്റന്‍ തിരിച്ചു ചാടി അവനെ തള്ളി വേലിയുടേ മുകളില്‍ എത്തിച്ചു, പിന്നെ നിലത്തിരുന്നു കിതയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി, മേഴ്സിച്ചേച്ചീടെ വീട്ടിലെ ഡോബര്‍മാന്‍ കിതയ്ക്കുന്നതു പോലെ, ഇവനിതിനിടയ്ക്കിതെങ്ങനെ പഠിച്ചു, അസ്സലു മിമിക്രിക്കാരന്‍ തന്നെ. 

ഞാന്‍ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടു പൊടിയെ വലിച്ചു താഴെയിറക്കി, പൊത്തോന്നൊരു ശബ്ദത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും ഒരു റബ്ബര്‍ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍, ദൈവത്തിനാണെ ഇന്നും എനിക്കു മനസിലായിട്ടില്ല മുകളീന്നു വീണ അവന്റെ മുകളില്‍ ഞാനെങ്ങനെ വീണെന്നു. അക്കോഡിംഗ് ടു മാത്തമാറ്റിക്സ് അങ്ങനെ വരാന്‍ ഒരു വഴിയുമില്ലല്ലോ.

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ വിജയകരമായി തളികപ്പാറത്തോട്ടത്തില്‍ കൂടിയുള്ള യാത്ര പുനരാരംഭിച്ചു.  മൂന്നാലു ദിവസം യാത്ര സുഗമമായി പൊക്കോണ്ടെയിരുന്നു. വേലി ചാടാന്‍ പൊടി പഠിച്ചില്ലെങ്കിലും അതിവിദഗ്ധമായി അവനെ തള്ളിക്കയറ്റാന്‍ ക്യാപ്റ്റനും, അവന്‍ വീണാലും  വീഴാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറാന്‍ ഞാനും നന്നായി പഠിച്ചു.

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ യാത്രയുടെ അഞ്ചാം ദിവസം

അഭ്യാസപ്രകടനങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ തോട്ടത്തില്‍ കൂടി വരുമ്പോള്‍, മുന്നില്‍ വിറകു കോതിക്കൊണ്ട് രാജന്‍ പി ദേവു ലുക്കില്‍ ഒരാള്‍,

മുന്നില്‍ നടക്കുന്ന ക്യാപ്റ്റന്‍ പറഞ്ഞു

നോക്കണ്ട, നേരേ നടന്നോ

ക്യാപ്റ്റന്‍ പറഞ്ഞാ പിന്നെ അപ്പീലില്ലല്ലോ ഇനി അഥവാ തല്ലു കിട്ടിയാലും മുന്നില്‍ നടക്കുന്ന ആള്‍ക്കിട്ടു കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞല്ലേ നമുക്കിട്ടു കിട്ടൂ എന്ന ധൈര്യത്തില്‍ പൊടിമോനേ പേടിയുണ്ടെങ്കില്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചോ എന്നു പറഞ്ഞു നടന്നു.

എവിടെപ്പോകുവാടാ ഇതിലേ,

പൊടിമോന്‍ എന്നെ പിടിച്ചു കുലുക്കാന്‍ തുടങ്ങി അതു കാരണം ഞാന്‍ നിന്നു തുള്ളാനും ശെടാ ഇവനിതെന്തിന്റെ കേടാ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചാലോ, വല്ലോരും കണ്ടാല്‍ ഞാന്‍ നിന്നു വിറയ്ക്കുവാണെന്നല്ലേ കരുതു.

ഓ വെറുതെ ചേട്ടാ,

ഹാവൂ ക്യാപ്റ്റന്റെ നാവു പൊന്തി

ഇതിലേ നടക്കരുതെന്നു അവിടെ എഴുതിവച്ചിട്ടില്ലേടാ

കയ്യിലെ പിടുത്തം വിട്ടു ! തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാനീ നാട്ടുകാരനേ അല്ല എന്ന മട്ടില്‍ പൊടി അതാ മൂന്നാലു മീറ്റര്‍ പുറകില്‍ തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നു.

അതു പിന്നെ ചേട്ടാ ഇതിലേ പൊയാല്‍ പെട്ടന്നു വീട്ടിലെത്താം

കണ്ടോ ഇങ്ങനെ വേണം ക്യപ്റ്റന്മാരായാല്‍, ഒറ്റക്കു നിന്നു പൊരുതുന്നതു കണ്ടാ

ഇതിലെ പോയാല്‍ പെട്ടന്നു .......... ലെത്താം

ചേട്ടന്റെ വക, ആഹാ ഈ വഴി അങ്ങോട്ടുമുള്ളതാ എന്ന മട്ടില്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി, ഒന്നും മിണ്ടാതെ 180 ഡിഗ്രി ആംഗിളില്‍ തിരിഞ്ഞു ഞാന്‍ പൊടിയുടെ പുറകേ  നടന്നു, പൊടി അതാ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടുന്നു.

ക്യാപ്റ്റന്‍ അപ്പോളും പുതിയ എന്തെങ്കിലും അറിവു കൂടി ചേട്ടനില്‍ നിന്നും കിട്ടും എന്ന മട്ടില്‍ ചേട്ടനെ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.

യെവടെ ചേട്ടനു നമ്മുടെ അത്രേം പോലും അറിയില്ല, ലോക്കല്‍ വാക്കുകള്‍ ഏതൊക്കെയോ വിളിച്ചു കൂവിക്കൊണ്ടു ചേട്ടന്‍ ഒരു വലിയ വടി എടുത്തതും എന്റെ കാലുകള്‍ക്കും വേഗത കൂടാന്‍ തുടങ്ങി, തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ,

ക്യാപ്റ്റന്‍ ഇതാ സിംഗിളിനു ബാറ്റു ചെയ്തിട്ടു ഡബിളിനു ശ്രമിക്കുന്നതു പോലെ പാഞ്ഞു വരുന്നു.

ആദ്യം ഓടിയ പൊടിയെ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്നു നോക്കി അവനെ മറികടന്നു മുന്നോട്ടു നോക്കുമ്പോള്‍ അവസാനം ഓടിയ ക്യാപ്റ്റന്‍ ഇതാ എന്നെയും കടന്നു വേലിക്കരികിലെത്തിയിരിക്കുന്നു.

വേലി കടന്നു പള്ളിമുറ്റത്തു നിന്നു കിതയ്ക്കുന്നതിനിടയിലാണ് പൊടിയുടെ കാര്യം ഞങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നത്,

നോക്കുമ്പോള്‍ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു ദിവസമായി ക്യാപ്റ്റന്‍ തള്ളി വേലിക്കു മുകളില്‍ എത്തിച്ചിരുന്ന, ഞാന്‍ ജീവന്‍ പണയം വെച്ചു താഴെ ഇറക്കിയിരുന്ന പൊടിമോനതാ

വടക്കന്‍ പാട്ടിലെ അങ്കച്ചേകവനേപ്പോലെ വേലിയില്‍ സ്പര്‍ശിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പറന്നു വരുന്നു.

പരിസരമലിനീകരണം

എന്നും ഒരേ പോലെ തന്നെ വൈകിട്ടാവുമ്പോ കൂടുന്നു, സര്‍ക്കാരിറക്കുന്നതില്‍ ഏറ്റവും വീര്യം കൂടിയ ഐറ്റം തന്നെ വാങ്ങിച്ചു (കയ്യിലെ കാശതിനേ തികയൂ അതുകൊണ്ടാ) ഏതെങ്കിലും കലുങ്കില്‍ ചാരിയിരുന്നതു വലിച്ചു കേറ്റുന്നു. അന്നും പതിവു പോലെ കീടമടിച്ചു കണ്ണു തള്ളിയിരിക്കുമ്പോളാണ്, വാസുവിന് ബോധോദയം ഉണ്ടായത്,

“ഛെ നമ്മളൊക്കെ എന്താടേ ഇങ്ങനെ, എന്നും ഈ കലുങ്കും മദ്യപാനവും, നമുക്കൊക്കെ നന്നായിക്കൂടേടാ.”

 അടുത്ത കുപ്പിമേടിക്കാന്‍ കയ്യില്‍ കാശില്ലാത്തതു കൊണ്ടു മാത്രം വാസുവിന്റെ പള്ളയ്ക്കു കുപ്പി കേറിയില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ചു പള്ളേക്കേറ്റിയേനെ.
എന്നാലും അവന്‍ പറഞ്ഞതും കാര്യമാണല്ലോ, ഇടക്കൊക്കെ ഒരു ചേഞ്ച് വേണ്ടേ, ആന്‍ ഐഡിയ ക്യാന്‍ ചേഞ്ച് യുവര്‍ ലൈഫ് എന്നാണല്ലോ ആപ്തവാക്യം.
തീരുമാനമായി എന്നും ഈ കലുങ്കിലിരുന്നു മദ്യപിക്കുന്നതാണല്ലോ പ്രശ്നം, സ്ഥലം മാറിപ്പിടിക്കാം,

എടു വണ്ടി പോട്ട് വണ്ടി മൂന്നാറിനു.

പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ  വിട്ടു വണ്ടി മൂന്നാറിന്, പത്തുമണിയാകുന്നുണ്ടോ എന്നു ശ്രദ്ധിച്ചാണ് എല്ലാവരുടെയും ഇരിപ്പു, പരീക്ഷ തുടങ്ങാനുള്ള മണിയടിക്കുന്നതിനു മുന്‍പത്തെ പോലുള്ള പിടച്ചില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും, വീട്ടീന്നടിച്ചു മാറ്റിയ സാധനങ്ങള്‍ വിറ്റിട്ടു വേണം തൊണ്ട നനക്കാനുള്ള സാധനം മേടിക്കാന്‍. ഇന്നലെ ഭക്തിപൂര്‍വ്വം വിളക്കു കത്തിച്ചതിന്റെ പ്രയോജനം കിട്ടി, വിളക്കിനൊക്കെ എന്താ വില.

വെള്ളയില്‍ കറുത്ത അക്ഷരത്തിലൊരു ബോര്‍ഡിന്റെ മുന്നില്‍ വണ്ടി നിന്നു. വണ്ടീടെ ഒരുത്തരവാദിത്വം, ഹൊ നമിച്ചണ്ണാ. പിന്നങ്ങോട്ട് ആഘോഷത്തിമിര്‍പ്പിലായിരുന്നു. പാട്ടും കൂത്തും ബഹളവുമൊക്കെയായി അടിപൊളി.  അങ്ങനെ മൂന്നാറെത്തി, തണുപ്പു കൂടി വരുന്നു, കുപ്പി തീര്‍ന്നും വരുന്നു, ഇനി പ്രവാസിയുടെ മകന്‍ നന്ദു തന്നെ ശരണം, മുത്തപ്പാ കനിയണേ.

അങ്ങനെ രാജമലയില്‍ എത്തി, പാസെടുക്കാന്‍ ഒരുത്തനെ പറഞ്ഞു വിട്ടു ബോധമുള്ളവര്‍ ബോധം കെടാനും ബോധമില്ലാത്തവര്‍ ഒരു ബോധവുമില്ലാതെ കിടക്കാനും ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നു.

“നുമ്മ സ്റ്റുഡന്റ്സല്ലേടേ കണ്‍സഷന്‍ കിട്ടുമോന്നു നോക്കീട്ടു വരാം,”

ങേഹേ ദാഹജലത്തിനു കയ്യില്ലാതെ കാശെറക്കിയ ഗള്‍ഫന്‍ നന്ദു ദോ മൂന്നു രൂഫാടെ പാസിനു കണ്‍സഷന്‍ ചോയ്ക്കാന്‍ പോണു. ചുമ്മാതല്ല ഏതോ കുറെ തരുണീമണികള്‍ വന്ന ബസൊരെണ്ണം ദോ ലപ്പുറത്തു കിടക്കുന്നു. കയ്യില്ലാത്ത ബനിയനും കഴുത്തിലൊരു ജാക്കറ്റു വളച്ചു കെട്ടിയതും കൊഴുത്തുരുണ്ട മസിലുകളുമായി (മരുന്നടിച്ചതാണെന്നു ഞങ്ങളും പാരമ്പര്യമായിട്ടു കിട്ടിയതാണെന്നവനും പറയുന്ന) ആകപ്പാടെ ഒരു ഹൃതിക് രോഷന്‍ ലുക്കിലാണു നന്ദുവിന്റെ പോക്ക്.

വണ്ടി കിടക്കുന്നതിന്റെ ഇടതു വശത്തായി ഒരു ബോര്‍ഡ്. പരിസരം മലിനമാക്കരുത്, ചപ്പുചവറുകള്‍ ഇടരുത്, എന്നൊക്കെ. കേരളം തന്നെയാണോ എന്നൊന്നു കൂടി നോക്കി കാരണം പരിസരം അത്രക്കു ക്ലീന്‍. ഹൊ സമ്മതിക്കണം ഇക്കണ്ട മലയാളികളൊക്കെ അവിടെ ചെന്നിട്ടും ഇത്രേം വൃത്തിയായിട്ടവിടം കിടക്കുന്നല്ലോ.

പിന്നിലിരുന്നു പാത്തുവിന്റെ വക  (നോക്കണ്ട ആണു തന്നാ ആമിനത്താത്തയുടെ ഫാന്‍ ആയതു കാരണം വീണ പേരാ)

“ഈ ബോര്‍ഡിന്റെയൊക്കെ കീഴേല്‍ ചെന്നു രണ്ടു വാളും വച്ചങ്ങു കിടക്കണം”

പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നില്ല

ഗ്വാ ഗ്വാ എണ്ണി രണ്ടു വിളീ

മുന്നിലത്തെ സീറ്റില്‍ ഓഫായികിടന്ന വാസു കൊടുത്തു ഒന്നാംതരം വാള്‍, അതങ്ങനെ പരിച പോലെ കൃത്യം ആ ബോര്‍ഡിന്റെ താഴെ തന്നെ ചെന്നു കിടന്നു, ഹൊ എന്തൊരുന്നം.
പാസ് കൌണ്ടറിന്റെ അടുത്തൂന്നും എന്തൊക്കെയോ ഭാഷയില്‍ വാസുവിനെ അനുമോദിക്കുന്നതു കേള്‍ക്കാം, കയ്യടി കിട്ടുമോ എന്നു സംശയിച്ചു, ശൊ ഐഡിയാ സ്റ്റാര്‍സിംഗര്‍ അന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അഞ്ചാറു എസ്. എം. എസും കൂടെ ചോദിച്ചേനെ, തരുണീമണികള്‍ പുഞ്ച്ചിരി പൊഴിക്കുന്നു, എസ്. എം. എസ് അയക്കും ഉറപ്പ്. വണ്ടിക്കുള്ളില്‍ ബോധം കെടാന്‍ ശ്രമിച്ചോണ്ടിരുന്നവരെല്ലാം പെട്ടന്നു ഫിറ്റായി ബോധം പോയി. ഇത്രേം മദ്യം വലിച്ചു കയറ്റണ്ട വല്ല കാര്യോമൊണ്ടാരുന്നോ, ഇവനീ വാളങ്ങു നേരത്തെ വക്കരുതാരുന്നോ.

തരുണീമണികളുടെ ചിരിക്കു ശബ്ദം കൂടുന്നോ എന്നു സംശയം തോന്നിയാണ് ബോധം കെട്ടവരെല്ലാം പതുക്കെ തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയത്.

കണ്‍സഷന്‍ വാങ്ങാന്‍ പോയ നന്ദു ഇതാ രണ്ടു ബക്കറ്റു നിറയെ കണ്‍സഷനുമായി വരുന്നു. പുറകേ അവന്റെ മസിലുകളെ അനുമോദിച്ചു കൊണ്ട് അവിടുത്തെ ഏതോ ഒരു സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും, നടുറോഡില്‍ നിന്നും വാളു കഴുകുന്ന നന്ദുവില്‍ നിന്നും എല്ലാവരും, തിരിഞ്ഞു വാസുവിനെ നോക്കി,ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ പാവം ഓഫായി കിടക്കുന്നു.